In(tro)spectie

Een gevoel dat zich het beste laat omschrijven als een kater. Nu is het al een tijdje terug dat ik dit gevoel nog lijfelijk mocht ervaren, maar een katerig gevoel is een bijzonder fenomeen. In die zin dat juist die kater zich laat bestrijden door met dat door te gaan, waar je de dag daarvoor door onder invloed bent geraakt. Een vorm van dronkenschap welke niet altijd in verband hoeft te worden gebracht met de veronderstelde drank. En de wijze waarop en onder welke omstandigheden juist die toestand tot stand is gekomen. Een vlucht uit de realiteit. De verandering van de omstandigheid. Iedere opstap kan er een zijn, ieder excuus kan worden bedacht. En ook ieder excuus kan worden aangevochten. Waarbij eenieders oordeel als maatstaf kan gaan dienen. En ieder daar ook een mening over heeft. Daar valt wat voor te zeggen, wanneer het oprechte bedoelingen zijn. De ander weer op een spoor te krijgen, suggesties die zowel het een als het ander recht kunnen gaan doen, de tekortkomingen te benoemen, of de kater milder te stemmen. Bijvoorbeeld. Maar ik realiseer me terdege dat het juist de ander dient te zijn die de verandering tot stand dient te gaan brengen. En dat maakt het dan weer verdomde lastig. Geregeld alle goede bedoelingen ten spijt. De kroeg als verlengde van de huiskamer, de gezelligheid die zich juist daar voordoet in het vergelijk met de eenzaamheid die de ander op zijn of haar pad heeft getroffen. En juist dat rauwe van de eenzaamheid laat zich, waarschijnlijk voor een moment, verdrijven voor de betrokkene verder drijft op zijn zee van…
Ik word geregeld gewezen op het feit dat mijn verhalen veelal een omhaal van woorden kennen. Zo’n omhaal dat de ander mijn draad ergens onderweg al is kwijtgeraakt, waardoor mijn beschouwing dan wel blik in een geheel ander daglicht is komen te staan. Word daar ook geregeld op gewezen en anders wel mee geconfronteerd. Houd me niet direct aan de feiten en probeer een omschrijving te geven die recht doet aan mijn denken, mijn wezen, mijn zijn. Hetgeen mij gelijktijdig confronteert met een beperking waar ik in de loop der tijd voor mezelf mee heb leren leven. Kom niet direct ’to the point’, hetgeen de ander dan als een last ervaart. Wil ik dit” Neen, niet altijd. Kan ik dit veranderen” Dat zal wel moeten. De vraag hoe dit te doen, is van een totaal andere orde. Dingen in mijn leven zijn in de loop der tijd zo gegroeid. En wat ik juist in die loop der tijd ben gaan koesteren, terwijl die boom verder in mij groeide, geeft het bericht van vandaag heel duidelijk weer. Wauwelen. Zo werd het ooit ervaren en als zodanig omschreven. En dat wauwelen… hoort welzeker bij mij. Een kenmerk waar ik niet altijd gelukkige van word. Maar door dit kenmerk onder ogen te zien na daar met mijn neus door de feiten ben gehaald… ik schrijf het nu voor even weg. Maar dat het altijd aan mijn gat zal blijven kleven…