Dag & maandafsluiting…

Wanneer de verwarring toeslaat, kan de redding het net zo vrolijk af laten weten. Dat zegt vandaag iets over gisteren: gisteren was ik voor een deel de weg kwijt. En vandaag was ik op zoek naar gisteren. Probeer voor mezelf een deel van die chaos te kanaliseren, ben me echter bewust van het feit dat dit ook zo de nodige beperkingen betreft. Was het gisteren de kater die ik probeerde te vangen, van enige wijsheid was dit keer geen sprake, liep ik als een tollenaar om de hete brij te dwalen. Ver te dwalen als het ware, waarmee ik niet alleen anderen op het verkeerde spoor wist te zetten, mezelf in deze ook. Het is zo mooi gezegd wanneer iemand de uitspraak doet dat na chaos de ordening gaat plaatsvinden, je de dingen op een rijtje kunt gaan zetten en er, dooreen ander moment nog eens naar te kijken je mogelijk tot een ander inzicht kunt komen. Echter word je geen garantie in deze gegeven. Dan kan het handig zijn om weer eens wat in je eigen verleden te gaan graven en woorden te vinden die, op een ander moment, onder andere omstandigheden aan mijn brein zijn ontsproten. Ik schreef ze toen neer in een tomeloze drift, een storm onder de noemer dat wat ik neerschreef op dat moment gedachten waren die mij overspoelden. Een tsunami in mijn hoofd. Waarbij mijn leven toen een weerklank vond in schrijfsels die er toen toe deden. Een periode van verandering, verwarring van een ander niveau in een totaal ander tijdsbesef, een ander tijdsbeeld. En met dat tijdsbeeld van toen (het is 16 januari 1990) kies ik voor vandaag voor dit schriftuur.
Grauw sluiert morgenrood / wit wappert zacht de dood / droeve dag, doffe ellende / wat blijft vn gister, wat ik kende // Grauw, de mist / mijn gevangenis, de dag / waar blijft de kist / mijn bed, waar ik eens in lag // wees genadig, staak de pillen / ik heb voor nu niets meer te willen / mijn vreugde weg, verdriet verdreven / de man in coma, ook hij heeft leven / mijn ademhaling, hart gaat door /maar verder stelt dit zijn niets voor
Bedroevend” Geenszins! Toen was toen en nu is toen niet! Dus klauter ik tegen de rotswand op, zet geregeld mijn hakken in het zand en laat het aan God over om wat met water te gaan spelen. Desnoods een vergeten akker dewelke zieltogend naar sappen snakt. Vreugdewater dan wel tranen waarbij de tranen van verdriet verzuipen in vreugdetranen. Dan ben ik toch weer wat op mijn pad terechtgekomen, gaat het spel dat ik geregeld met mezelf speel weer aan de loop. Worden het weer woordenspelletjes gelijk het navolgende:
woordenspel / woordenspelletje / woordenspelletjes / woordenspellen / woordspel / spelwoord // ongehoord / gelezen! Stom, he”
Een vorm van een dagsluiting. Gelijk ik bij anderen een aantal keren mocht meemaken. En het is juist door die dagsluiting en de ontmoeting die zich vandaag voordeed, dat ik het bericht van gisteren vandaag op deze manier beantwoord! Dank daarvoor en morgen… is het 1 december ’14!