De 1e van de laatste maand

Feitelijk ben ik het lichtend voorbeeld van een absolute rommelkont! Dat werkt voor de buitenstaander mogelijk als een bevestiging van het idee dat ik zelf naar voren heb weten te brengen, voor mezelf is het een bewegen tussen er aan de ene kant last van te hebben en aan de andere kant als een gegeven dat simpelweg bij mij past. Iets dat, bij wijze van spreken zich niet dagelijks voordoet, maar toch bij herhaling de kop opsteekt. Een last. Nu weet ik ook wel dat de last als zodanig in het totaal der dingen weinig tot niets voorstelt, dat het vaak de ander is die de last van mij op de schouders ervaart en er dan terecht een opmerking over maakt, dan nog blijft het gegeven als zodanig recht overeind staan. En met dat gegeven valt in de regel weinig te dealen; hooguit is het dan een kwestie van de ogen daarvoor sluiten en de orde van de dag te bestendigen. En ook dat kun je met een gerust geweten aan mij overlaten…
Het heeft iets van doen met het loslaten van de dingen. En in dat loslaten kom ik mijn makke geregeld tegen. De vraag waarom mij dit zo moeilijk valt, zal ongetwijfeld psychologisch wel te verklaren zijn. Het hechten aan monsters in de ogen van een ander ogenschijnlijk zonder waarde, zal hier een belangrijke rol inspelen. Dat zijn zo van die dingen die, in mijn zijn en navenante leven, een plek hebben verworven die deel uitmaken van de mens die ik ben. En in de loop der tijd ben geworden, om welke reden dan ook. Mogelijk heeft het iets te maken met de achtergrond die ik heb gehad. Het werken in dat drijfzand dat zo tekenend is voor de psychiatrie. Waarbij ik me bewust ben dat ik dit niet direct als excuus kan gaan gebruiken. Me er wel bewust van ben dat door ooit die keuze te hebben gemaakt, mij voor een groot deel gevormd heeft. Me ik daar onbewust heb weten te verzetten dan wel heb gekoesterd in het feit dat doorsnee op mij niet van toepassing zou zijn. Ik desondanks net zo vrolijk meeliep in de tredmolen van alledag. En die tredmolen uiteindelijk niet zoveel verschilde van de tredmolens om mij heen, waar anderen net zo vrolijk of chagrijnig in bewogen als ik daar zelf in bewoog. De hunkering naar de gewone dagelijkse dingen, de vooruitgang dan wel de beslommeringen van alledag. Het genoegen dat ze gaven door de zekerheid die geboden werd en geboden wordt. Een mate van stabiliteit, waarbij eenvoud uiteindelijk het kenmerk van het ware was en blijkt te zijn. En juist die eenvoud mij aan het denken wist en weet te zetten. Wat heb ik nou eigenlijk te zeiken”! Voor welke problemen werd ik nu feitelijk gesteld” En waren de oplossingen, uiteindelijk, niet altijd voor handen” Ja, die kwamen naar voren! Was het niet direct, dan wel na enige tijd. Altijd gebaseerd op voorhanden dan wel achteraf door keuzes die ik maakte. Soms simpelweg door de tijd en de omstandigheid een rol te laten spelen. Het ‘op zijn beloop te laten…’ Vandaag is het de eerste van de laatste maand van het jaar 2014. Een bewogen jaar, een jaar met de nodige veelkleurigheid, een jaar met huis, tuin en keuken beslommeringen. Een jaar ook met de nodige variabelen. Een jaar met de nodige plussen en relatief met de kleine minnen. Want altijd zal zich iets onverwachts voordoen. Ook dat is voorspelbaar en blijvend. Dat hangt aan de rok van het leven of desnoods aan de zoom van mijn broek. Die voorspelbare spijkerbroek. Een feit. Een gegeven, behorend bij mijn leven. Gelijk de rommelkont in mij dat andere gegeven is. Ik rommel wat raak. In mijn leven. En waarschijnlijk ook in de levens van anderen, hoewel…