Ha Ha Holland

Kijk! Mijn visie… te kijk! Je zou het welhaast niet denken maar ooit, in een grijs verleden heb ik me gewaagd aan een tweedegraads lerarenopleiding. Richting gezondheidszorg. En wanneer ik me nu buig over de modules van toen, durf ik te stellen dat in de tussentijd niet alleen het onderwijs maar ook de gezondheidszorg als geheel behoorlijk is uitgehold. Wij waren toen een bijzondere groep: een groep met de nodige deskundigheid en de broodnodige expertise die in een jaar tijd werden klaargestoomd voor die aantekening. De Hogeschool Holland stelde zich dit keer garant en met Paul Beerthuizen als studieleider kon het haast niet anders dan dat ‘alles’ van een leien dakje zou gaan, ware het niet dat… Er kwamen wat beren op ons pad een pad dat was gebaseerd op de expertise die zich vele jaren hieraan voorafgaand was opgebouwd. Gebaande paden als het ware. En wanneer ik mijn evaluatie van toen onder ogen kom, kan ik het niet nalaten om daar voor een keer nog eens een beschouwing aan te gaan wijden. De noemer: Ha Ha Holland!
U vroeg mij toen / om iets te dichten / maar dicht reeds nu / de opleiding // het leraar zijn / een jaar, ik zwichtte / en met mij/ reisden wij, per trein // naar dit gebeuren toe / en investeerden / in de toekomst / ver van het bed // waar anderen, door ons /geleiden, zich wijden / aan dat, wat wij elkaar / zeiden! // Wat hebben wij geleerd / voorwaar, veel van elkaar / en door deez’ keus / te maken / kunnen wij, door recht /en economische zaken / gezondheid en veel droefenis / nu beter of nog beter maken”! // KWEK’t Kwik KWAAK. 27 juni 1991. LERO LD1C/1D HOGESCHOOL HOLLAND.
Dingen van toen gehaald naar het nu. Aan de vooravond van de grote veranderingen die zich in de gezondheidszorg gaan voordoen en in al die jaren reeds hebben voorgedaan. Veranderingen die niet altijd verbeteringen naar voren hebben gebracht. Veranderingen en toekomstvoorspellingen die in de loop der tijd door zijn achterhaald. De zoveelste recessie die parten is gaan spelen. De veronderstelde participatiemaatschappij dan wel de familiebanden die voor de toekomst bepalend zullen zijn. De demente (groot)ouder die wederom onder het dak van de kinderen onderdak geboden wordt. De oppas aan het familiehuis gekluisterd. Geen kinderopvamg is meer nodig want grootmama maakt deze overbodig! Althans, dat roepen deze bladen op en ik besluit: weg ermee, de wereld draait toch wel door maar staat geregeld op zijn kop!