Even – geen – beeld!

‘Met hart en ziel en tomeloze energie, kwijt hij zich van zijn opdracht. Tenminste, die indruk maakt hij op mij. Maar als ik hem wat nader bestudeer, ontwaar ik scheurtjes. Valt mij een bepaalde onverschilligheid op. Het heeft wat weg van onbenulligheid. Hetgeen mij dan weer voor een raadsel plaatst. En met dat raadsel… durf ik te leven.’
Herken ik mezelf in deze omschrijving” Dat zou, op zich, heel mooi zijn. Maar zo mooi als ik dit beeld probeer te schetsen, is mijn eigen beeld absoluut niet. Het zou mij ook niet verbazen wanneer ik in een ander leven een luiaard was. De tijd nam om mij van tak tot tak te bewegen, kauwend op een twijgje en natuurlijk niet stilstaan bij enig ongemak. Van tijd zou ik ook absoluut geen weet hebben: een horloge is mij vreemd. En al doende bewoog ik slechts van de ene tak naar mogelijk een andere tenzij…
Gisteren een heerlijke dag gehad. Een feestelijke dag in enig zin, in die zin dat een taartje van dit gebeuren deel mocht gaan uitmaken. Want bij een feest hoort taart, ook al is daar niet direct een aanleiding voor nodig. Dat schept in zekere zin vreugde, genoegen en geeft kleur aan een over het geheel genomen koude, grijze dag. Hetgeen er uiteindelijk niet toe doet. Een dag waar ik met meer dan een gewoon genoegen naar uitkeek, een dag ook waar ik met bijzonder genoegen aan terugdenk. Niet dat het veel om het lijf had, maar de wetenschap dat ik de moeder van mijn vriend mocht kussen, de hand mocht schudden en met haar mocht praten, maakt de dag van gisteren dan weer buitengewoon. Juist die terugblik maakt het voor mij vandaag vermeldenswaard. Bij thuiskomst wachtte mij echter nog een verrassing: de lange baan waar ik de opdracht voor het fotocafe op had geschoven…



Dat staat voor vanavond op het programma. De terugblik op dat andere genoegen dat ik mocht hebben: het brugtheaterfestival. En de nodige uitdagingen die zich tijdens dit festival hebben voorgedaan. Ik ga niet direct beweren dat ook een mislukte foto recht tot spreken heeft, dat het wat aanmodderen is om een verantwoorde collage dan wel een affiche te ontwerpen dan wel te maken, ben echter niet ontevreden omtrent het resultaat. Het gaat nu eenmaal nergens om, dan wel ergens om. Een vorm van bezigheid door bezig te zijn en navenant te blijven. De noemer van de leuke dingen te doen. Een dagelijkse bezigheid die zich niet altijd laat verwezenlijken. De gewone dingen vragen nu eenmaal ook de (brood)nodige aandacht…



Dus doe ik het vandaag maar weer eens af met die beelden. Waarbij ik de verklaring van die genoemde beelden met veel genoegen voor me uitschuif!