Spiegelbeeld(ig).

Dus waren wij dit keer te gast in de spiegelzaal. Hetgeen de nodige hilariteit teweeg bracht. Stoelen werden uit andere ruimtes geconfisceerd, de een voorzien van rolletjes, de ander hooguit de gelegenheid biedend om te zitten, terwijl Petra het jaren zeventig gevoel mocht ervaren. De tijd dat zitzakken voor een belangrijk deel het moderne interieur bepaalden. Geen sprake van en fauteuil, laat staan dat een haardstoel zich op deze hoogte bevond. Neen, hooguit een stapel pallets die iets van nostalgie teweeg konden brengen… En daarnaast ruimte om de opdrachten de revue te laten passeren, waarbij deskundig commentaar niet ontbrak, de creativiteit hoogtij vierde en de verschillende complimenten dit keer niet van de lucht waren, hetgeen de voldoening ten goede kwam! Ook dat mag weleens worden opgemerkt en de verschillende chapeau’s waren niet van de lucht, excuses van de makers ten spijt. Het blijft nu eenmaal een lastige zaak om complimenten in ontvangst te nemen en het zal ongetwijfeld de Calvinistische inborst zijn die dit geheel weet te larderen!



Neen, een goede avond werd ons deel. Kritische noten bleven ons bespaard en dat aan de vooravond van het heerlijke avondje dat menig gezin te wachten staat. Het brugtheaterfestival kan dit positief in de boeken bijschrijven, de opkomst van anderen dan de Artiance-fotografen ten spijt. Want niet alleen was het druk, het gegeven dat ook anderen zich waagden om in die verschillende ambiances het een en ander vast te leggen geeft iets weer omtrent het festival als zodanig. Waarbij ik het voor dit moment even laat voor wat het is…dit moment en dat andere moment wat ik in die spiegelzaal vast mocht leggen!