Rafels (het proces I)

HOMO LUDENS. De spelende mens. Die spelende mens speelt geregeld met vuur. Vuur blijft die spelende mens immers fascineren. En in de fascinatie van dat vuur, wordt zijn gezicht verlicht. Dat betekent niet direct dat er sprake is van een verlichte mens. Dat zou dan een wonder wezen. Het zou hem of haar kunnen bestempelen als een wonderwezen en dat komt alleen in sprookjes voor. Ook sprookjes weet de mens te fascineren. En wie niet meer in sprookjes gelooft, loopt de kans op een armzalig wezen. Dat kan niet de bedoeling zijn van het menselijk wezen. Dat verstoort het menselijk zijn met alle gevolgen vandien. Het zal wel weer wat onbetamelijks wezen. En door dat onbetamelijke loop je de kans, neen ik loop de kans dat van je voorgenomen voornemens uiteindelijk niet veel overblijft. Ik nam mij in gedachten iets voor. Probeer daarmee aan de gang te gaan om niet veel later te ontdekken dat de vraag omtrent dit voornemen op voorhand al beantwoord was. Het zal er waarschijnlijk wel van komen, hoewel…
keuzes maken. Wat kan wel en wat beter van niet. Rafels wat voor hetzelfde geld mogelijk flarden had kunnen gaan heten. Flarden uit mijn leven in een bundel van ongewis. Tenminste, wat dient de bekende ‘rode draad’ te zijn” Is het wel van belang om er een rode draad door te gaan weven” En wat te doen wanneer die draad knapt” Worden het dan rafels” Of verdwijnen dan de flarden waarop ik de ander hoop te kunnen trakteren” Maakt dat iets uit” Of is het de cirkel die op een bepaalde manier garant staat voor een beoogde boog”!
CIRKEL.
Maakt het iets uit / wat wij zijn” //Maakt het niets uit / dat wij zijn” // Iets en niets / verschillen die / de cirkel sluiten. Waarbij ik een beeld in mijn gedachten heb die iets aan die woorden toe zou kunnen voegen. Waardoor het beeld en de spraak elkaar zouden kunnen versterken. Maar ook dat is de vraag die in de sluiers van de toekomst ligt te wachten…