Rafels licht gedicht

RAFELS licht gedicht. Dan wel rafels (al)licht gedicht. Waar dit op slaat” Zit weer eens te broeden. En wanneer dat broeden uiteindelijk resulteert in een nu nog onbekend resultaat, ontkom ik niet aan de indruk dat interne bezigheden mij bezig weten te houden. (n)Iets dat er toe doet, zou ook een mogelijkheid kunnen zijn. Hetgeen dan weer veel weg heeft van een vijver waarin wordt gekweekt, of van een treurspel waarbij het voorspelbare eind in een komedie eindigt. Het op een verkeerd been zetten spreekt mij ook wel aan. Een pootje lichten is van een heel ander kaliber maar geregeld ook niet helemaal verkeerd. Het zorgt ervoor dat je op je qui vive bent, althans dat is de bedoeling. Geregeld is het echter moeilijk te voorspellen hoe een gedachte uitpakt. Neem nu die eerder veronderstelde titel. Rafels spreken voor zich. Licht idem. En dat een opening wordt gedicht, ook dat valt te verantwoorden. Wanneer de tekst in relatie kan worden gebracht met een beeld, kan er sprake zijn van harmonie. Wanneer dit niet het geval is zal de lezer dan wel de kijker vreemd kunnen gaan opkijken. Het kan juist die bedoeling zijn van de maker dan wel de bedenker van dit geheel, de kans echter dat zich vele losse eindjes gaan voordoen is bepaaldelijk groot. En wat te denken van de bedoeling van de bedenker. Is het zijn of haar bedoeling om een discussie uit te lokken” Of is het slechts eenvoudig weg een poging om te gaan prikkelen. Als het ware de zinnen van de ander te verzetten” Of misschien wel stomweg tegendraads zijn” Een beetje opstandig en de noemer van recalcitrant van een inhoud te gaan voorzien” En wiebelt het dan alle kanten op en gaat de bedenker an zijn eigen gedachte ten onder” Bij Beeldtaal in taalbeelD werden willekeurige individuen uitgenodigd om met het beeld aan de loop te gaan. En juist die willekeur droeg zorg voor een wisselend beeld, waar een deskundige jury een oordeel over mocht vellen. Bij zo’n gebeuren als mij op dit moment voor ogen staat is het de volledige willekeur van de bedenker van dit gebeuren. En eerlijk gezegd: dat spreekt mij dit keer bijzonder aan. Was het alleen maar door het feit dat ik daar alleen en uitsluitend verantwoordelijk voor zal zijn. En juist die verantwoordelijkheid prikkelt.
Dus ga ik op jacht. Naar woorden en beelden. Wat mogelijk gaat resulteren in… naar buiten treden door stomweg te doen. Want als ik de dingen laat, dringt mogelijk spijt naar voren. En daar heb ik, in de relatieve herfst van mijn leve, eigenlijk geen behoefte meer aan. Gek eigenlijk, hoewel dat gekke lang niet zo gek is als in het volgende gedicht:
GEK,
de gemeenplaats van // bijzonder / anders / afwijkend // maniakaal / suicidaal / melancholisch / hysterisch / psychotisch // depressief / schizofreen / stuporeus / katatoon // psychiatrisch coma / sterk gedragsgestoord / en agressieve //mensen // die, / op hun eigen wijze / de grauwe maatschappij / van / onbestemde kleuren voorzien, /
EIGENLIJK.