Niet(ig) zijn

Probeer in de regel niet altijd dingen naar mijn hand te zetten. Soms ontkom ik daar echter niet aan. Dat heeft veel weg van dingen uit besteden omdat ik mijn competentie in deze ken. Of de overtuiging heb dat anderen dit beter kunnen. De noemer zou delegeren kunnen zijn, maar de vraag is of dit ook zo is. Delegeren is vooruitzien en de verantwoordelijkheid navenant. Tenminste, wanneer het geheel loopt als dat mag worden verwacht. Juist daar kan het nog weleens misgaan. En dan ontstaan mogelijkerwijze ‘gebakken peren’. Heb echter geen idee hoe gebakken peren kunnen smaken. Van stoofperen heb ik geregeld kaas gegeten. Stoofperen op basis van port een delicatesse, stoofperen in een rode wijn een beperkt aftreksel. Dat dit geheel te maken heeft met smaak, behoeft geen twijfel. Dat smaak over het geheel genomen een individuele aangelegenheid is, ook daar valt niet aan te twijfelen. Maar dat de veronderstelde smaak anders uitpakt dan de verwachting is, tja dan wordt het verhaal een totaal ander verhaal. Nu kan ik daar wel de noemer van ‘beleven’ aan toe gaan voegen, maar ook dat heeft meer weg van een verantwoording in de zin van het bekende ‘doekje voor het bloeden’ dan dat de twist uit de weg wordt gegaan. En dan kom ik weer eens wat tegen. Een herinnering uit mijn verleden. Juli 1979, Grand Canyon U.S.A.
Onoverbrugbare afstand / Gekaderd als een venster / Beperkt in oneindigheid / Waar hemel en aarde / Elkaar lijken aan te raken / Een kloof, doorlopende gescheidenheid / Versluierd, dan weer helder / De beperktheid van mijn zijn / Zingevend.
Het dwong mij toen stil te staan bij de nietigheid van mijn leven, van mijn zijn. En eerlijk gezegd is daar nog weinig in veranderd…