Hoe ik mijn (ver stierde) jaardag 4de!

… van die jongens die naar Pampus gingen”! Zij gingen, wel maar de boot voer niet. Hooguit om mensen terug te brengen naar de vaste wal. En zelfs dat was niet zonder enig risico. Daar stonden zij, de wakkere makkers, en waren getuige van een onweersbui die elders slachtoffers wist te maken. Gelukkig bracht Ome Ko uitkomst, met een driedooierige uitsmijter en dat voorspelbare broodje kroket. We hadden er al een redelijk tripje opzitten, brachten een bezoek aan Ruigoord, namen de afslag richting Utrecht en ook Vinkeveen en de plassen alsmede die van Loosdrecht brachten ons via Hilversum en Bussum uiteindelijk in Muiden waar een deel van de Bruine Vloot gehuisvest is. Hoewel van huisvesten in dit geval moeilijk sprake kan zijn… Wij stonden te wachten ter hoogte van huisnummer 33 en het moet zo zijn zoals het was. Het noodweer wat reeds van zich had laten horen door de aankondigingen op de radio en het fenomeen dat dit voorspelde aan ons voorbij zou trekken. Nou, vergeet het maar. En daar ging een deel van ons bijzondere uitje verloren.






Gelukkig dat veel later in de middag Jan Smit ons in Marken opwachtte, Sijtje Boes zich ontfermde over Charles en ik door hem in de gelegenheid werd gesteld een aantal plaatsjes te vereeuwigen. De vraag omtrent het vieren van mijn verjaardag kon niet veel beter worden ingevuld en bied ik bij deze mijn nederige excuses aan aan allen die een poging hebben gewaagd mij hiermee te feliciteren. Dat ik een deel van de berichten pas ’s avonds aan mijn kijk kon toevertrouwen ligt eenvoudig weg aan het feit dat… dat ding zal het ongetwijfeld goed doen, maar dat ik hier niet direct aan denk… mijn fout, zoals het geenszins mijn fout was om juist op die dag voor Pampus te gaan. Het ijs was afwezig en het weder diende om nog weer later de hagelstenen in Purmerend en de regenvlagen onderweg naar Monnikendam, de weg langs de dijk door Kwadijk uiteindelijk Durgerdam te kunnen aanschouwen. En dat Landsmeer overgaat in Den Ilp, dat het schurencomplex van wijlen Anton Heyboer nog steeds in gebruik is en aan onze ogen ontgaan, peanuts in vergelijking met het bovenstaande. De titel spreekt welhaast voor zich: ‘hoe ik mijn verjaardag ver vierde! : –)))))) ‘