mei maand meijn maand!

Het is zo ver! Meimaand meijnmaand. Gewoon een jaartje ouder, hoewel dat gewone wat discutabel is. Mijn vader mocht deze leeftijd niet behalen. Ging dood op zevenenzestig jarige leeftijd. Dood door omstandigheden. Een septische shock benam hem zijn leven. En ondanks zijn realisme, de goeden gaan het eerst, heeft het veel weg van het feit dat hij waarschijnlijk toch totdeze categorie behoorde. Ik prijs me gelukkig. In die zin dat het het hele jaar door ergens in mijn achterhoofd heeft gezweefd. Want stel nu eens dat… en met dat stellen ben ik gelijktijdig vol vertrouwen iedere dag opnieuw bewust gaan beleven. De ene dag wat meer om de andere dag pas aan het einde van die dag alsnog terug te gaan blikken. De ene dag met wat meer, de andere dag met wat minder zelfvertrouwen. Gegeven het feit dat ik met draden in mijn lijf en een artificieel attribuut mijn tijd doorbreng. Mijn pillen op tijd slik, mijn gewicht om de zoveel tijd aflees en verder niet zo gezond leef als dat anderen dat wel doen. Maar ik ben die ander niet, gelijk zij mij niet zijn. Wel in het besef dat… 68 jaar. Vandaag een dag op stap. Niet vanwege maar gewoon om iets op mijn verjaardag te ondernemen. Als het meezit voor Pampus gaan. Varen indien mogelijk. Kijken indien gewenst. En vastleggen na het aanleggen. Een fort. Een verdedigingswerk uit een andere tijd. Waarbij Professor Lupardi uit de reeks van Kapitein Rob een gedeeltelijke rol wordt toebedeeld. Waarbij het zaad van de monsters die hij wist te maken ergens achter de horizon misschien te vinden valt. Maar dat is een heel ander verhaal en dat verhaal hoop ik morgen te gaan verhalen…