Fraukelien / Demens Dement

Het is weer eens totaal iets anders: Froukelien. Ik realiseer mij dat er sprake is van enige verbastering maar met de avonden die achter mij liggen heb ik daar totaal geen moeite mee. Eenvoudigweg omdat ik afgelopen dinsdag ook diverse variabelen op mijn naam mocht aanhoren. Het fotocafe in de Societeit, de dichterkring in de theekoepel van Huize van Latum, de processie die zich voordeed in het centrum van de stad, de Alkmaar City Run, mensen die met een medaille ronde de nek huiswaarts keerden, de wegafzettingen, de verkeersregelaars, de drukte en de daarmee gepaard gaande gezelligheid, neen ik heb er geen moeite mee om vandaag maar eens te reppen over Froukelien. De herbergierster in die Societeit, bij wijze van spreken aan de vooravond van Kaeskoppenstad. Dat andere succesnummer waarmee Alkmaar op de kaart is gezet. En de bezigheden die ik voor mezelf heb bedacht. Allereerst een lezing omtrent fotografie, een kennismaking met die Alkmaarse dichterskring, het voordragen van gedichten en de toelichting die ik aan het geheel mocht verbinden. Demens dement passeerde de revue, gevolgd door Alleen. Uit die oude bundel uit de jaren negentig van de vorige eeuw. De titel die na een kort Wikken & Wegen onder de noemer ‘IK BEN VOOR NIEMAND IEMAND MEER’ na een derde druk ophield te bestaan. En misschien is het handig wanneer ik alsnog DEMENS DEMENT vandaag nog even naar voren breng.
Verankerd aan haar rolstoel / verpakt in vaal gelooid vel / brengt zij de klok/ in vergetelheid rond.
// Flitsen van gisteren / teisteren / momenten vandaag / haar hersencellen als / flakkerende kaarsjes in de wind. // Objectief beschouwd / is zij slechts / een glimp / van wie zij was; / een tand’loos wezen / met een scheefgezakt gezicht. // Op haar eigen eiland / blijft contact / beperkt / tot het vluchtige moment / waarop anderen / haar in beweging brengen. // Versluierd heden / beneveld verleden / onaantastbaar wachtend, / onvermijdelijk.

Bijzonder wanneer je ‘oud werk’ in een klein gezelschap naar voren mag brengen. Waarbij dan toch weer het verleden een rol gaat spelen: het moment waarop ik juist dit beeld in taal wist te vangen. Waardoor heden, verleden en straks in een vlecht samen gaan vloeien. Het onwarbare zich voordoet en het zich onuitwisbaar manifesteert. Bij wijze van spreken dan. Want dat Froukelien hier een rol in dreigt te gaan spelen…