(ge)ST(r)EMMINGEN!

De avond valt, nacht nadert met rasse schreden. Laat zich niet beteugelen en daardoor blijft een pogen uit. Takken kraken, bladeren rukken zich los, vogels vallen stil terwijl de wind aanwakkert. Ergens in de verte huilt een hond, hinnikt een paard en loeit een koe. Wolken jagen langs het zwerk en niet veel later maakt een silhouet zich los uit dit tableau. Een mens””Een dier” Of iets wat ik droom” Het zou de entree kunnen zijn naar de verschillende gemoedstoestanden die ik vandaag mocht vernemen. Alsof de zwaarmoedigheid een bepaalde tol eiste, op die weg naar het Tolhuis in de Egmondermeer. En wanneer ik de vraag stelde op welk van een tweetal taferelen de keuze zou vallen, was het de foto met die prachtige wolkenpartijen. Waarschijnlijk terecht, daar deze meer recht doen aan het leven, dan dat op die andere foto niet alleen de zwaarmoedigheid te vinden valt, maar mensen als het ware dwingt stil te staan met die andere kant van het leven. De dood en als zodanig de verschrikking van het einde van een levenspad. Symbool in zekere zin van iets dat we wel weten, maar niet te lang bij stil wensen te staan. Althans wanneer ik voor mezelf spreek en dat doe ik in vele gevallen. Het is nu eenmaal veel moeilijker om voor die ander te spreken…
Morgen de laatste dag van BEM 450 jaar. Dan kunnen de vele kunstenaars uitkijken naar een volgende expositie, zijn er verschillende kaartjes verschillende richtingen uitgegaan en kan er sprake zijn van mogelijk een volgende reactie. Want mensen zijn wat bescheiden in hun mening over het werk dat bij ons in de stal van de familie Lansbergen werd aangeboden. Zichtbaar gemaakt door de scheppers van de verschillende werken. De keramiek, de foto’s van Gerda, Harry, Martin en Wik. Het schilderwerk van Yvonne en Bianca. En de entourage als zodanig. De hooischudder, de kunstmeststrooier, de giertank en al die andere attributen die het boerenbedrijf zo interessant voor de buitenstaander maken.
De mestvorken, de muizenjagers, koeien die, wanneer de eerste vlagen regen zich van hun huid meester maken, de stal opzoeken gelijk mensen die in de schuur komen schuilen, hun fietsen droog weten te houden en onder he genot van een glaasje dan wel een pakje chocomel juist deze ambiance op zich in laten werken, om niet veel later anderen de verblijden met een bezoek. De polder als het ware op peil waardoor het credo van peil de polder inhoud krijgt. Maar heel opvallend dat het voornamelijk ouderen zijn die zich hier vertonen, waardoor de toekomst die de jeugd te wachten staat een beetje beneden peil blijft. Maar deze opmerking komt ook dit keer geheel en al voor mijn rekening, daar ik het genoegen heb gehad deel uit te maken van een aantal pensionados waar ik voor het gemak dit keer nalaat om hen in het bijzonder te benoemen. Bedankt dus Harry, dank Bianca en dat Martin, Marjolijn, Gerda en Yvonne de jeugd van tegenwoordig vertegenwoordigden, ach die smaak laat zich nu eenmaal met genoegen verorberen!