(niets te) KLAGEN!

OORVERDOVEND DUS…

Klagen. Een Nederlandse volkssport. Dat zit de gemiddelde Nederlander bijkans van af de geboorte in het bloed. En er valt wat te klagen: het weer, de voetbal, de belastingen, de regeltjes, over het milieu. De rechten die dieren hebben, de plichten die mensen hebben, de school, de klas, het onderwijs. De controles die worden uitgeoefend, de overlast die zich voordoet, de agrariers die weer wat op te merken hebben en de kosten die de Grootgrutter die zegt op de kleintjes te letten, vraagt voor de veelheid van producten die in de schappen te vinden zijn. De overvloed die uit de hoorn vloeit en het gemak van het betalen: pinnen het liefst, cash mag… Prijzen die blijven stijgen terwijl de inhoud in de knip daalt. En als je nog geen bestemming hebt voor je vakantiegeld… de banken ontfermen zich hier heel graag over en bieden zowaar nog wat extra rente, mits… jawel zolang je dit voor een bepaalde periode bij hen stalt. En juist dat stallen brengt mij vandaag terug op de afgelopen dagen. Wij stonden in de stal van Ton en Annemarie. Zij hielden open huis terwijl wij van die gelegenheid gebruik mochten maken. Een open stal, waarin vogels vrij toegang hebben, de kalfjes ons stonden op te wachten, de koeien zorg droegen voor een eigen show in het weiland en ook deze zich gedroegen als een gemiddelde Nederlandse koe: een vlaagje wind en een enkele druppel was genoeg om de dames richting stal te zien draven. Ook zij zochten onderdak, gelijk de fietsers werden getrakteerd op hemelwater en vlagen wind. Opzienbarend in zekere zin. En dat zij opzien baarden blijkt uit het feit dat ons geen wanklank ter ore kwam. Laat staan een klacht, neen wij werden bedolven onder de complimenten terwijl waarderingen op het laatst als vanzelfsprekend werden afgedaan. En dat maakt de afgelopen dagen zo bijzonder. Geen klacht, geen wanklank hooguit verbazing die werd geuit. Omtrent het licht en het gezicht dat hen werd voorgehouden: de schilderwerken van Yvonne en Bianca. De keramiek van Marjolijn. De foto’s van Gerda, Harry en Martin en de machines van Ton, de chocolademelk van Annemarie. Waarmee ik geenszins wil zeggen dat die chocolademelk niet werd gewaardeerd. Wel degelijk, ondanks het feit dat ik geen Milka-koe heb weten te ontdekken. Hooguit een enkele roodbont, mogelijk onderweg om alsnog als Milka-koe op termijn door het leven te gaan…

Zondag 31 mei 2015. ’t Is weer voorbij, die mooie zomer. Het zit er dit keer niet in dat deze zomer begon in mei, om maar eens een tekst van Gerard Cox naar voren te halen. De wind speelde met de bla’ren, de takken bogen en de koeien gooiden hun kont in de wind. Maar wij waren droog en troffen alleen maar bovengemiddelde Nederlanders. Die niets te zeuren noch te klagen hadden, de fiets hadden gepakt en sterk tegen de wind in hun pedalen rond trapten. Een enkeling in regenkleding terwijl de ander geen rekening met dit typisch Nederlandse weer had gehouden en in een zomerse linnen witte broek de elementen trotseerde… Karakter dat werd getoond en eigenlijk geeft dat iets weer van de sfeer die wij de afgelopen dagen troffen. Niet alles laat zich immers in regels vangen en dat het weer een eigen koers hierin bepaalt…

van links naar recht: JOB, ANNEMARIE (gastvrouw), AN en TON (gastheer), overhandiging aandenken 450 jaar BEM.
P.s. zij die zich rotschrokken van het oorverdovende lawaai waren de meiden in het weiland. Dat zij niet losgebroken zijn geeft iets weer van de regels waar die dames zich aan dienen te houden… (Maar Ton en Annemarie kwamen daardoor wel eerder thuis….)