mijn taal = onze taal niet helemaal

Het is een overweging. Een gedachte. Het aangeven van een ommekeer. Het zoeken naar de balans. Noem het een wip, desnoods een schommel. Een zoektocht.
Een aftasten, terwijl de mogelijkheden ogenschijnlijk, onbeperkt zijn. Of beperkt door de beperkingen die dit huidige moment van zijn in zich bergen. Herbergen als het ware. Het dak wat boven mijn hoofd de beperking van de hemel aangeeft. De vooronderstelde veiligheid die, letterlijk, is ingebouwd.

Mijn Titje! Ik heb nog even overwogen om met de huidige verschraling van de Nederlandse taal mee te gaan doen. Dan had het, bijvoorbeeld, Titjuh kunnen worden. Maar dat vind ik niet zo smaakvol. Eigenlijk ook wat kleurloos. Want de kleur mag ik nu gaan bepalen. Sterker nog, kan en wil ik gaan bepalen. Tenslotte is het achter deze machine kruipen ook een manier om mijn gedachten te gaan stroomlijnen. Mijn geest een bepaalde richting op te sturen. Over zaken na te denken. Een beperkte koers uit te gaan zetten.

En gelijk de ontdekking doen dat er ook veel langs mij heengaat. De waarde van een boodschap doen. Een brief naar de post brengen. Olijven kopen als ik heb ontdekt dat de andere een wat blauw-gekleurde schimmel zijn gaan vertonen. Te lang aan mijn oog onttrokken geweest. Zoals ook veel andere zaken aan mijn oog onttrokken zijn geweest.
Of zoals eergisteren in Zaanstad. Niet dat ik daar bijzonder van onder de indruk ben, maar het heeft wel wat. Alleen al om die zaken te gaan bedenken. Niet zo smakeloos als de Zuid As in Amsterdam, maar meer als een uit de hand gelopen Zaanse grap. Een soort van Zaanse mosterd gedrenkt in een Zaanse mayonaise. Een tikkeltje zuurder dan de rest en een mespuntje scherper dan die van K”hne. Ik mag dat wel dat eigengereide. Waar ze ‘keuken’ zeggen als ze een ‘kuiken’ bedoelen en ‘nuiken’ als ze met iets anders bezig zijn. Waar de verzameling van de Zaanse schans recht doet aan een voormalig Russisch timmerman en waar Molen ‘De Huisman’ doet denken aan de keuze die Wouter Bos voor zichzelf heeft gemaakt. Een soort van jojo die een deel van mijn slingerende gedachten illustreert. En een glimp van tijdelijkheid, die om de hoek verschijnt.

Het proces van herstel dat zich wisselend manifesteert. Het ene moment de voornemens, het andere moment waarop de energie zomaar is weggelekt. De foto’s, honderden, die nog in een album een plek moeten gaan krijgen. De interesses die mij voor een belangrijk deel op de been houden. Met benen in beweging en gedachten aan de loop. Het nog steeds zoeken naar een veranderde structuur. Vastigheid. De regelmaat. De ruimte.
Maar ook de vrees.
RUIMTEVREES
De ruimte
waarin ik
mijn leven
slijt
benauwt me;
de engte
van mijn
ruimte
biedt mij
de mogelijkheid
op adem
te komen!
Daar gaat
het licht
en tast ik
in
het duister.
Een omschrijving van zijn. Als een vorm van houvast, in een zee van gedachteloze stiltes.

Houd mij ten goede. Ik ben op pad en blijf nog even! Hoewel dat laatste, ongemerkt, ter discussie staat…