LIEFDE

Noem het een spel. Een spel der elementen. Een elementair spel. Elitair misschien.
En dat wordt weer gegoten in een verhaal. De markt opgebracht als zijnde h”t verhaal. Over de liefde. Een brandende liefde. Een stromende liefde. Een vloeiende liefde. Een kaatsende liefde. Een vurige liefde. Een belevende liefde. Een meelevende liefde.
En het gevolg is een huwelijk. Een huwelijk wat een oorsprong vond in die liefde.
Vurig, brandend, stromend, knabbelend, kaatsend, heftig, vloeiend, meelevend.
Kabbelend als aanvulling, terwijl er nog zoveel meer andere woorden een plek hadden kunnen vinden. En ongetwijfeld gevonden hebben. Zoals er mensen zijn die leven zoals zij leven, haten zoals zij haten en liefhebben zoals ze liefhebben. Want Ren” Diekstra verzorgde weer een column. Waar Diekstra op attendeert is waar een huwelijk in de kern omdraait: het gaat niet om gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden maar uit hoe de echtelieden het huwelijk hebben beleefd. Zeker in een geval waarin een derde dit huwelijk op grond van feiten te boekstaaft. J & B als uitgangspunt en de mogelijke rol van hun oudste dochter B.

Cruciaal voor hoe een relatie wordt beleefd zijn twee factoren. De een is het innerlijke, meer of minder bewuste , scenario of draaiboek van liefde waarmee partners de relatie ingaan. Een draaiboek gevormd uit ervaringen en verwachtingen die ieder voor zich als kind en jongere over liefde en liefdesrelaties heeft opgedaan.
De andere factor is de mate van verschil tussen het scenario waarmee partners het huwelijk zijn begonnen en het scenario dat zich in de loop van het huwelijk in hun beleving werkelijk heeft ontvouwd.
Psychologisch onderzoek heeft een tiental belangrijke scenario’s aan het licht gebracht waaronder het ‘prinsessenscenario’: ‘Ik geloof dat er ergens op de wereld één enkele persoon is die volmaakt bij mij past.’ Of het opofferingsscenario: ‘Ik geloof dat jezelf wegcijferen voor de ander het wezenlijke kenmerk van een echte liefdesrelatie is.’
Of het redderscenario: ‘ Ik ga helemaal op in een relatie waarin de ander mij nodig heeft, bijvoorbeeld om over bepaalde problemen heen te komen.’
De mate waarin de beginscenario’s overeenkomen of elkaar aanvullen is wezenlijk voor hoe de relatie zich in de beginjaren ontwikkelt en beleefd wordt.
De ‘story of love’ is het relaas van de begin- en verloopscenario’s. Hoe meer de verhalen van partners over begin- en verloopscenario’s overeenkomen, hoe beter of althans respectvoller de relatie doorgaans is. Hoe meer verschillen hoe meer spanning er doorgaans is of is geweest.
De conclusie van Diekstra wil ik graag laten voor wat deze is, namelijk dat de ‘story of love’ niet door derden kan worden verhaald dan wel beschreven.
Maar wel dat in één liefde tenminste twee ‘love stories’ bestaan. Alleen als die vrijwel samenvallen, hebben we enige rechtvaardiging om van het verhaal te spreken.

Kijk eens naar jezelf en die welbekende ander. Welk verhaal heeft JU te vertellen”
En als je toch aan het kijken bent:

VURIGE LIEFDE

De kakofonie

van zijn wereld

beleven:

iedere prikkel

is er één teveel

zijn halsbrekende

dagdromende bed

avonturen geven ruimte

aan zijn bloedstollende

gedachten vluchten

overschreeuwen in hem

zijn intense verdriet.

Zijn imago als

veroveraar

verbleekt

als de Lithium

zijn geliefde

tot het bot

uitmergelt.

Aangepast

blijft zijn liefde gloeien:

uitputting kan

geen risico lijden.

Geen touw aan vast te knopen” Noem het een manie en ik weet zeker dat je nergens anders meer aan denkt laat staan aan toekomt. Dan is leven niet veel meer dan overleven. Dan overkomt dat leven je.
En zal de liefde altijd eenzaam zijn.
Ook dat verhaal laat zich lezen. Met andere uitgangspunten. Met een andere insteek. Met andere overwegingen. Maar vooral met:
andere(n) interventies! Tel uit JU(w) win(s)t!