85!

85
En zij maakt zich op voor een zoete inval. Een kleine invasie van kinderen, kleinkinderen en misschien ook nog wel wat achterkleinkinderen. En dat in de wetenschap dat familieleden, vrienden en bekenden in de laatste jaren zijn weggevallen. Alleen is zij met regelmaat, maar van eenzaamheid is naar mijn idee geen sprake. Hoewel zij zich daar niet direct over uitlaat. Neen, wat dat betreft toont zij zich een vrouw met karakter. Niet iemand die zeurt, niet iemand die zich in de rol van een slachtoffer wentelt, wel iemand die nog steeds haar eigen dingetjes doet, eten voor zichzelf kookt en er niet tegenop ziet om boodschappen te doen met een rollator. Wat dat betreft toont zij zich een ‘vrouw van de wereld.’ Laat haar maar schuiven. En dat schuiven doet zij geregeld. Met een wijntje op haar tijd, met een droge sherry wanneer haar schoonzoon bij haar is, met een fietstocht die zij met haar dochter onderneemt dan wel een autorit langs de huizen uit haar verleden. De Eikelenbergstraat, de Gasthuisstraat, de Melis Stokelaan en de Prinses Mariannestraat. Woonverblijven uit haar Alkmaarse tijd. Die zij deelde met Henk. En waar zij hun kinderen kregen, Joke, Ria, Marry en Jaap. De vakanties die zij in Europa doorbrachten. Waarbij Denemarken er wat uitspringt. In Bonnerup. De feesten die zij mocht meemaken. Met de beleggingsclub. En het werken dat Henk vanuit huis deed. De verhuizing naar Schagerbrug. De tennisclub die haar weer met anderen in contact bracht. De huwelijken van die eerder genoemde kinderen. En het tweetal scheidingen van diezelfde kinderen. Huwelijken van haar kleinkinderen. Maar toen stond zij er alleen voor. Het afscheid dat zij moest nemen van haar man Henk. Een broer en een tweetal zussen die het tijdelijke voor het eeuwige inwisselden. Van haar vader en moeder. De vreugdes die zij mocht beleven en het navenante verdriet. Corry. Eigenlijk een afgeleide van Cornelisje. Wat in haar tijd een doodnormale naam was. En waar wij tegenwoordig misschien wat lacherig om doen. Cortje, zoals zwager Rob haar is gaan noemen. En straks gaan wij naar Cortje toe. Om even stil te staan bij het feit dat zij vandaag 85 is geworden. En zullen op haar gaan proosten. En praten. En lachen. En eten. En… nog even stil staat bij de tijd die wij in gezamenlijkheid met elkaar hebben doorgebracht. En de hoop die wij hebben dat het nog lang… maar dat zal altijd wel de vraag blijven. Vandaag is het even een feest. En van dat feest kunnen wij getuigen. Door de aanwezigheid van deze vrouw, deze moeder. Dat zij leve is een gegeven en dat het morgen weer gewoon donderdag is, vooruit dan maar. Maar deze dag zit in de ‘pocket!