Sad story.

‘In een bus zo vol gelajen, mist men twee drie doosjes niet.’ Een bestelbus, merk Ford, een diesel en een rondje op en neer naar Lijnden, een box vol geladen met treinen, grootspoortreinen, en een man die afscheid neemt van zijn verzameling. Waarschijnlijk een levenslange verzameling, een vrijgezel die met zijn moeder samenleefde en sinds haar verscheiden waarschijnlijk ook de balans van zijn leven aan het opmaken is. Dat is mijn invulling, terwijl een volgende kar met zijn spullen een etage lager in die bestelbus wordt geladen. Hoe anders in vergelijk met gisteren toen al die Amerikanen zich glimmend dan wel glanzend toonden, op een enkele roestbak na. Zelfs die roestbakken waren schijn, de roest was met precisiewerk over het metaal heen aangebracht. De schijn die werd opgehouden, en de illusies die dit weer tot leven wekte. Tot leven wekt. Want in het leven ontkom je er niet aan om, op die bepaalde momenten, een keuze te gaan maken. Een keuze soms die voorspelbaar uitpakt, dan wel een keuze die een aaneenschakeling van problemen met zich mee gaat brengen. En de gelatenheid die zich dan kan voordoen. Het bij die keuze neerleggen omdat de moed om het nog eens anders te gaan doen ontbreekt. Zo’n man troffen wij in die stapelplaats van boxen. Waar overtollig materiaal mogelijk een andere eigenaar wacht. Waar spullen waar eens een waarde aan werd gehecht, nu in huis in de weg staan. Dus de opslag in en stomweg wachten op andere tijden. Een triest verhaal in zekere zin. Maar wat mij het meest trof was de gelatenheid die de man vertoonde. Droefgeestigheid en een mate van melancholie. Ooit een boekhouden bij het V & D concern, nu een man van ongeveer mijn leeftijd die zijn box met een leegte confronteerde. Nog wat oude kastjes die resten, nog wat hondjes die hem straks kunnen helpen met het verder leeghalen en op een dag… doe het vandaag maar met wat volgende foto’s. Van gisteren opdat vandaag…