… met z'n vijven een daggie…

Met z’n vijven een daggie weg. Weer eens wat anders dan ik gewend ben. Alleengaander dan wel dubbelgaander en dan houdt het meestal wel op. Maar dit keer was het een groot genoegen om met elkaar niet alleen een stralende dag te delen, maar ook nog eens mijn hart op te kunnen halen aan Amerikanen. In zekere zin te kust dan wel te keur. En om dan in een Ford Van, getuned door Dennis en voorzien van reggae muziek met dochteren en schoonzoon naar Amsterdam te gaan waar alles uit de kast was gehaald om anderen niet alleen te imponeren door glans, roest maar ook nog eens geluid, de bakken, want dat waren het voor een groot deel ook nog eens de gelegenheid te bieden om de overwinteringsstallen te verlaten, als paarden voorzien van de nodige pk’s de Harley’s waarbij de een nog meer glom dan de ander, lijkwagens die omgebouwd waren naar vele levende personen biedende ruimtes door eenvoudigweg nog wat meer banken te plaatsen, een band die het geheel van een folktintje wist te voorzien en een man die de bluesharp grandioos weet te bespelen, de vette bekken die uiteindelijk het resultaat van de hongerige mens wisten te stillen, en na afloop in de zon een biertje, een frisje en de muntthee in een uitbundige zonnetje te kunnen genieten, ja dat was me het daggie wel. En de beelden die ik vast mocht leggen. Of het nu ging om een Pontiac, een Chevrolet dan wel een verdwaasde Mack, een Buick dan wel een Lincoln, de nodige Ford’s of een geopende motorkap, het vermaak was er niet minder om. Gezelligheid vierde dit keer hoogtij en met name het delen van en met elkaar ja, Marlies bracht het naar voren: een dag met een gouden randje. En zo’n dag zou eigenlijk gememoreerd dienen te worden. Een soort van adams king cruise hetgeen nog van een nadere inhoud zal worden voorzien. Op termijn weliswaar, maar terugblikkend en heenblikkend meer dan geslaagd. Of de foto’s die hier een willekeurig beeld van schetsen ook overeenkomen met deze woorden…”! Geen twijfel mogelijk!