TAFKAP rip

TAFKAP. De hemel huilt. Paarse druppels. Een RIP is dit keer niet op zijn plaats, tenslotte staat de wereld her en der in brand. Het herinneren zal niet zo moeilijk zijn, het rusten in vrede ter discussie. Er gaat een vloedgolf over de wereld, Prince haalt dit keer alle voorpagina’s en iets verder staat in de krant dat het in Alkmaar voor wat betreft de misdaad iets veiliger is geworden. Toezichtcamera’s vieren hoogtij en zo gaat in Alkmaar de gemeenschap over tot de orde van de dag. Wat heeft het voor zin om hier te lang bij stil te blijven staan” Hooguit dat Purple Rain weer wat vaker gedraaid zal gaan worden, dat bewonderaars en bezoekers van zijn concerten een traan laten en dat ik mijn vriend heb mogen verblijden met foto’s van hem en zijn recent overleden moeder. Waardoor bij hem de tranen over zijn wangen vloeiden, hij waarschijnlijk niet goed raad wist met zijn gevoelens die hij hooguit met zichzelf kan delen. En ik straks mijn optreden heb in het Stedelijk Museum om daar wat gedichten van mijn hand voor te gaan dragen. Dus ik doe het nu met een kort bericht. Hooguit de vermelding van het feit dat dit bericht het tweeduizendzeshonderdentweede bericht is dat op mijn blog te vinden valt. Een constatering en zo mogelijk een feit. Maar feit is dat zij die ons naar het rijk der hemelen zijn voorgegaan in gespannen afwachting zouden kunnen zijn wanneer ik die klop op de deur laat horen. ‘Knock, knock, knock on Heavens door gevolgd door een va en viens dat de Franse taal ook nog eens ten goede kan komen, sinds men daar besloten heeft om het dakje te laten verdwijnen…