kom kommers & kwam kwammers

DUBBELGANGER

Ontremd

theater, breed

uithalend

buigend, knielend

zoenend met haar

mond, verwart

zij mij met hem

mijn dubbelganger,

blijft daarbij

mijn mond

verstomd.

Zij zoekt, zij zoent

is ziedend

kwaad, niet het

juiste woord

haalt zij uit,

plaatst mij in

plaatsen, kust

het schilderij

ik blijf,

verdomd.

Haar logica

kent eigen

wetten.

Om even met de deur in huis te vallen. Een dubbelganger. Maar van een totaal andere orde. Ik kwam haar tegen in de Clinge, nu alweer jaren geleden. En zij riep mij. En zij herkende mij.
Ik kende haar niet.
Althans niet in dit leven. Mogelijk wel vanuit een ander leven. Maar daar had ik, op dat moment, geen notie van.
Of misschien ook wel geen boodschap aan. Ging ik toen op in mijn eigen hersenspinsels.
Als het al geen webben waren” er viel die avond trouwens weinig garen te spinnen. Een avond van voordrachten. Zieleroerselen die zich lieten delen. Door ongekende mensen die ook een dak boven hun hoofd ervoeren.” Probeerden anderen van hun binnenkant te overtuigen. Of juist het tegendeel naar voren brachten. Zich niet lieten zien.

Een avond van gemengde meningen.

Een avond met gemengde gevoelens.

Een avond met aan de ene kant een vorm van kunst een andere kant geen avond als iedere andere avond. Omdat intimiteit een groot speler was. Het mij wat deed en net niet shockeerde.
Maar ik wel op een randje balanceerde. Mij bijkans geneerde.
En toch ook weer niet.

Want het liet de mens in al zijn of haar rijkdom zien.

Getekend door het leven en de wil om daarin toch te zijn.

Mogelijk te moeten zijn wat een laatste houvast aangaf.

De strohalmen die zich lieten beroeren. Een stil concert.

Een zwijgende massa ongekenden. Een enkele bekende.
En ontroering die ons allen verbond.
De Clinge, het voormalige sociaal cultureel ontmoetingscentrum. Van Duin & Bosch. Van Dijk & Duin. Van de huidige Parnassia Bavo Groep. Met een zekere manier van werken als bedrijfsfilosofie. Bijvoorbeeld aan de hand van anderen.
Als Goethe:
‘Wensen zijn een voorgevoel van hetgeen je in staat bent daadwerkelijk te realiseren’
Of Mahatma Gandhi:
‘Wees zelf de verandering die je wilt zien in de wereld’
‘Actie is het fundament van elk succes’ Pablo Picasso
En als laatste Nietzsche:
‘Wees meester en vormgever van jezelf’

Het blijft wat triviaal wanneer eenieder wordt uitgenodigd de regie in eigen hand te nemen en te houden”
Die avond voerde de regie van een ander ons door de verwarring heen. Het was en bleef een bijzondere avond”
Toen was er nog geen sprake van een missie. Wij deelden respect voor en met elkaar. Dat was de charme omdat we toen niet beter wisten. Maar dat weten we nu wel!
Het staat in een missie. Misschien wel DE MISSIE!
Kwaliteit, verbetering, vernieuwing met behoud van het goede, respect en optimisme, investeren in onderzoek, opleiding, vergaande specialisatie en uitstekende bedrijfsvoering.
Opdat de best mogelijke behandelingen en zorg op maat voor alle patiënten vaststaat. Ondanks alle vormen van bezuiniging.
Dankzij alle vormen van bezuiniging. Dankzij de bezuinigingen. En niet in de laatste plaats dankzij de vergrijzing. Met dank aan de babyboomers. En alles wat dies meer zij. Want alles heet nu niets waar voorheen niets van alles kon betekenen. Maar ook dat raken wij kwijt. Niets zinnigs is ons vreemd. Iets zinnigs wordt ons ontvreemd. Zoals het klokje thuis KLINKt, klinkt het nergens meer. En in deze vormen van impasse kan het haast niet anders dan dat een radiostilte ons dwingt om bij onszelf stil te staan. Waarbij de confrontatie met ons eigen spiegelbeeld in zekere zin die dubbelganger oproept. De- en missionair vage gedachten naar voren brengt. En afwachten als een soort van credo door de kranten wordt vertolkt. En dan laat ik voor het gemak maar even het onderwijs buiten deze beschouwing. Want als het aan Geert en Geurt zou liggen… (zie elders deze week!)
Een andere tijd. Met andere charmes. Geen wonder dat een dubbelganger niet zomaar een dubbelganger is. Vandaar!