kenst

Een leven zonder sprookje is net zo rijk of arm als een sprookje zonder leven. Dat heeft iets weg van een kip
of ei maar geenszins is het mijn bedoeling om dat pad in te slaan. Want ik weet niet zo goed op welke manier
dit verhaal van vandaag zal gaan eindigen. Tenslotte is het mij vandaag gelukt om in het zadel van mijn stalen
ros plaats te nemen. Weliswaar met een zeker schaamteloos gevoel, maar dan nog…
Op stap door de Mare onder de noemer verruim mijn blik na een aantal weken van gedwongen inkeer, draag zorg
voor plaatjes die niet te voorspellend zijn en leg mijn oog eens op een andere manier uit, als dat mijn blik
voorspelbaar ziet. Nu weet ik wel dat het cre”ren van kromme zinnen niet eenieder gegeven is ook dan ben ik in
staat om de onzinnige bocht van de voorgaande zin wel weer recht te breien. Want als ik tegen kunstlicht daglicht
met het beeld laat spelen, de schuifdeur elektronisch reageert en mij iedere keer weer weet te verrassen als een
schaduw door mijn beeld heen stapt, kan het haast niet anders dan dat ik, wederom, in het voetlicht van de dag mag treden. Dat.

Terwijl de herfst zich bijzonder verongelijkt uit, het ene moment door tranen te plengen, het andere moment
door vlagen uit te delen, een derde moment door de ruiten te geselen, het volgend moment de zon de
gelegenheid te geven tussen de wolken door te knipogen om daarna weer te doen alsof de zakdoeken aan
een waslijn niet bedoeld zijn als onbekende doekjes voor het bloeden, kan het niet anders dan dat ik weer
aan het zwalken ben. Nu weet ik niet op welke wijze ik hier de aankomende dagen verder een vervolg aan
kan gaan geven maar met deze prijzenswaardige vooruitgang en mogelijk een minder heftig nachtelijk
zwalken moet het lukken om straks weer zonder schommelende gang door Alkmaar en omstreken te gaan
ontdekken wat er zoal aan veranderingen valt te ontdekken dan wel weer vast valt te leggen…
H”, h”, wat een omschrijving die er niets toe doet.

Want ik blijf er toch een beetje in hangen. Kunst. Konst. Kinst. Kenst. Kanst. Maar deze laatste bijdragen
bevinden zich nog in mijn spinsels. Hersenspinsels bedoel ik dan. Onvrijwillige en zorgvuldig gekozen
woorden die zich in een onbetamelijke rij laten duwen waardoor de zinnen ontstaan die zich aan JUW
ogen zullen voordoen. En wat dat dan weer aan reacties weet te ontlokken. Of waarvan de ge”nteresseerde
leek kan zeggen dat die deze ongein overslaat omdat er veel serieuzere zaken zijn waar de aandacht naar
uitgaat. Of zaken die om een veel zakelijker aanpak vragen. Omdat het leven niet altijd een sprookje is.
Maar wij wel doen alsof het leven tussen de regels door zich voordoet als een sprookje.
Waarbij geluk, de schoonheid van de dag, van het moment of de omstandigheid juist die betovering
weet te ontlokken die, gelijk het sprookje, een totaal andere sfeer weet te bewerkstelligen.
Wanneer de vraag wordt gesteld de ultieme wens te doen, waarbij de betrokkene een gigantische gene
ontwikkelt als die ultieme wens in vervulling gaat.
Wanneer dat lang en gelukkig zich echt voordoet, terwijl dit slechts als een gekoesterde wens werd geuit.
De eenvoud wat zich in het sprookje voordoet en de eenvoud die zich bij diezelfde mens voordoet.
De tevredenheid die van deze bijdrage afspat gezien het simpele feit dat ik weer meer in de gelegenheid
ben om mij mobieler te manifesteren. Maar ook nog het bed opzoek om mijn lichaam te ontspannen.
De pret van het op mijn zij draaien weer ontdek. En daardoor de tijd weet op te rekken.
7 minuten, 17 minuten en straks zomaar weer een half uur.
Minder ’s nachts ga spoken. Wat meer in mijn bed weet door te brengen.
En mijn rug wat meer te gaan ontzien. Gaan buikslapen misschien”!
Maar ook dat doet als een sprookje aan. Laat ik toch maar wat meer in de dagelijkse gang der dingen stappen.
Tenslotte is dat al een aantal weken lang mijn onuitgesproken
WENS

Als kind was hij
al niet gewenst
zijn kleine problemen
groeiden met de dag
dat hij steeds groter
werd;

zijn wensen woekerden
in hem verder
hij kocht liefde
vulde zo

het holle vat
door hem
verwenst.