ben gegaan

… en vond ik, even later, onder het stof de volgende woorden:

BEN GEGAAN

Gebrekkig
zal ik altijd
zijn
daar
de cirkel
niet eerder
naadloos sluit
dan dat ik
mijn gang

ben
gegaan.

En als ik dan mijn wandelingen pleeg, heen ga en weer keer, wat om mij heen kijk terwijl ik in mijn hoofd
heb bedacht welke postbus ik ga lastigvallen, blijft dat verhaal van ben gegaan simpelweg in mijn hoofd tollen.

Tollen. De tollenaar die van meet af aan een rol wist te spelen in mijn werkzame zijn. Wat ik beschouw als
mijn werkzame zijn. Het aan de rand en dwars in het veld zijnde werk in de GGz.
Geestelijke Gezondheidszorg. Het onbenoembare wat zich soms door een kwinkslag, dan weer een
diepergaande emotie in de vorm van angst, onsamenhangendheid, een fluistering of een ingeving die,
ogenschijnlijk, niet op iets feitelijks is gebaseerd.
Het weer herhalen van de woorden die al eerder gepasseerd zijn. Of die intrigerende vraag:
‘broeder, ga ik dood”!’ en het antwoord dat mij nu ontschoten is. Was dat gebaseerd op mijn realiteit”
Was het gebaseerd op mijn inschatting op welke manier mijn antwoord in de geest van de ander mogelijk
terecht zou kunnen komen” Op welke manier ben ik in staat geweest mijn denken bij de ander naar voren
te brengen” En wat heb ik daar, door de jaren heen, teweeggebracht” Vragen waarop het antwoord niet
van enig belang is. Omdat de tijd door de tijd heen zelf vragen van een antwoord heeft weten te voorzien.

Het wordt een overweging waarbij ik de keuze van een plaatje door een simpel treffen aan dit geheel zal
gaan toevertrouwen.
Een beetje omdat het zo’n dag was. Ik wandelde. Deed een boodschap. En dacht. Zocht spullen uit.
Was bezig in het kamertje. Met vitrinekasten en het blijft een feit: als doosjes opengaan komen daar
de één na de andere verrassing uit.
En dan blijf ik me verbazen. Dan weet ik dat ik op moet schieten en laat ik me toch weer verleiden.
Om de tijd te nemen. Omdat ik ook beschik over tijd. Tenminste, in mijn wildste fantasie.
En met die fantasie valt het ook wel weer erg mee. Zoals de dagen over het algemeen wel meevallen.
Doordat ik zee”n heb. Daar niet alleen het tij mee bedoel. Maar de zee”n die zich onstuimig in Zeeland
hebben voorgedaan. Dus ook dat is nu geregeld: een beeldje van de zee.

Geen storm deze keer. Dus ook geen ramp!