in woord noch beeld

Daar heeft het wel iets van. Niet dat dit verkeerd is, maar vaak is er toch wel sprake van een vorm van
teleurstelling. Omdat wat ik ooit heb beoogd, niet geheel met de werkelijkheid overeenkomt.
Omdat het bijvoorbeeld niet past. Of weinig aan het geheel toevoegt.
Omdat het anders uitpakt dan de woorden, in eerste instantie, deden vermoeden.
Omdat de geest met heel andere zaken aan de loop gat dan een ander kon bevroeden.
Omdat de geest mat slaat. Munt slaat door juist het omgekeerde levendig te gaan verbeelden.
Omdat het waanzin is om achter de woorden een diepere betekenis te vermoeden.
Omdat de zaken simpelweg zijn. Niet meer en niet minder. Omdat het een gegeven is.
Mijn gegeven is. En ik ook maar een slag in de ruimte sla.

Werkelijkheid en realiteit liggen, per definitie, heel innig bij elkaar. Als lepeltjes in een bestekbak.
Fantasie en illusie geven een andersoortige werkelijkheid weer. Een waarde hier aan te gaan hechten
kan tot zeer verontrustende reacties leiden. Ja zelf tot een fysieke reactie gaan leiden.
Iets van kippenvel gelardeerd met rillingen die de rug in verzet laten komen. Spieren weet te prikkelen
die daardoor in een kramptoestand komen te verkeren. Een hart wat overuren maakt en een adrenaline
spiegel die tot ongekende waarden stijgt. Als een rollercoaster door het lichaam siddert.
En alles in een kwaadaardig daglicht weet te zetten. Een laserstraal die tot vervolging leidt.
Of iets vergelijkbaars. Desnoods.

Ik lees de fantasie van Robert-Jan en probeer me in zijn geest te gaan verplaatsen.
Aan de ene kant ontkom ik er niet aan om zijn woorden herhaaldelijk te lezen en als ik dan even een
draad te pakken heb heeft het er veel van dat diezelfde draad mij weer weet te ontglippen.
Dat wijt ik aan mezelf. Of dit een terecht verwijt is doet er niet toe maar het gegeven van zijn
teksten blijft regelrecht overeind. Want het staat er zoals het er staat. Niet meer en niet minder.
En ook dat komt mij niet onbekend voor. Net zoals momenteel mijn vingers over dit klankbord
bijna gedachteloos weten heen te springen. En weer.

Waarbij de woorden mij ook weer weten te verbazen. Gelijk ik ook nog steeds verbaasd ben omtrent het feit
dat mijn systemen in mijn lichaam nog steeds een bepaalde koers weten vol te houden. Ik loop. Ik fiets.
Ik fotografeer en leg vast. Voor nu en niet veel later. Ik zit in een bus. Een grote bus die juist bedoeld is
om niet echt als bus in gebruik te zijn. Meer als een soort van luxe bestelbus. Maar dan toch een bus.
Een batterij lampen maakt deel uit van de bumper. Kijkend in de lampen is er echter geen lamp te bekennen.
Dus zitten er wel lampen op die bus maar die lampen branden niet. Doordat weer andere lampen ontbreken.
Overdag levert dat geen probleem op. Dan is het sier.
Maar als de avond valt en het er echt op aan zou kunnen gaan komen…”!

‘Tom Poes’, sprak Heer Olivier en vervolgde met de woorden: ‘verzin een list!’
Tom Poes hield dan veelal wijselijk zijn mond. En wachtte. Terecht bleek niet veel plaatjes later,
want het ongeluk dat Heer Olivier vermoedde, deed zich gewoonweg niet voor.
Zoiets stel ik mij voor indien er sprake is, in overdrachtelijke zin, van een
FATA MORGANA

Zou ik zijn
een roepende,
in de woestijn
van blinde
vlekken in een zee
van zelden ja
en veelal nee

zo ik zou zijn
een roepende,
reik mij dan

een glaasje
water.

Een luchtspiegeling. Een verbeelding wat er wel zou kunnen zijn maar er niet is.
Iets wat zich niet alleen bij die roepende voordoet, maar zich mogelijk momenteel bij JU voordoet.
Omdat JU leest wat er vermoedelijk staat. Of omdat JU alle teksten tot nu toe vrij letterlijk tot JU
hebt genomen. Vrij & letterlijk.
En dat in één zin. Een zin die meer doet vermoeden dan waar mogelijk sprake van kan zijn.
En dat, mijn waarde, is de waarde die verbeelding mij kan geven. En JU!