onderweg

Absoluut niet in opdracht. Maar het zat zo plesant. Gewoon buiten op de veranda zitten en dat vers gezette
bakkie dat ’t ‘m deed. Op steigermateriaal. Afgekeurd weliswaar, maar dan nog.
Samen met Charles wat keuvelen. Over nu en over straks. En over een eindeloos verleden.
Want hoe het kwam wij zaten zomaar in Amerika. En de kleuren die ik tegenkwam. In het Yellowstone park.
Bij de Mammoth Hot Springs. Toen, in 1979. Met Jimmy Carter aan het roer, de pindaboer die het tot
President wist te schoppen. Een slimmerik die niet dat aanzien kreeg wat hij eigenlijk verdiende.
Jimmy Carter. Tot de dag van vandaag waarschijnlijk nog steeds een pindaboer. In ruste.

Charles had ooit een Buick. Dat hij met een vriend naar Amerika trok had geen andere bedoeling
(dit is mijn eigen vrije vertaling en dus mijn eigen interpretatie!) dan op jacht te gaan naar een
echte Amerikaan. En dan bedoel ik niet die doorsnee van ongeveer 122 kilogram, maar zo’n slagschip
met geluid. Die ietwat sombere, sonore sound gekoppeld aan een schrikbarend benzinegebruik.
‘Driven in a brand new Cadillac’ zat er niet helemaal in: een tentje voor onderweg,
een slaapzak en een bahco. Om de achterbank uit die auto te slopen. De achterbank die dienst ging doen
als kussen. Wat hadden die Amerikanen dan nog veel van Citro”n kunnen leren. En wat was het afzien.
Nu weet ik niet direct in welke mate Charles daadwerkelijk heeft afgezien, maar met een Budweiser
in de hand is het toch in een bepaalde mate afzien. Het alcoholpercentage doet denken aan het promillage
van een OB-tje. En dan heb ik het over Oud Bruin, wat zogenden werd aanbevolen om te drinken.
Dan kwam het ‘zog’ goed op gang.
Maar ook dit is een terzijde. Charles boert op en in de Sluistuinen. Al eerder mocht ik hier kond van doen.
Al eerder ook schoot ik diverse plaatjes om mijn onzinnige teksten te kunnen illustreren.
En wij kwamen wel tot communicatie.
Want bovenin de loods hingen vier grote, zilveren en rode kerstballen. Formaatje skippybal en deze
hingen ooit in een wilg als eyecatcher. Opdat hier nog meer aandacht op gevestigd kon worden
was Charles zo vrij geweest om een foto met een stukje tekst naar de Alkmaarsche Courant te sturen.
Onder zijn eigen naam. En dan gaat het verhaal een eigen leven leiden.
Dan ook wordt de foto geplaatst in de tiplijn en is er sprake van een vorm van semi-commercieel bezig zijn.
Zeker als JU bedenkt dat die foto met een stukje tekst geplaatst wordt naast de advertentie van dat
andere bedrijf: Groot en Slot. Of Overvecht. Of Bos. Of Ranzijn. Sluistuinen.
Want Charles werd toch wel op de man af gevraagd of hij zelf voor foto en tekst had zorggedragen.
En dit beaamde hij.

Maar Charles is ook niet alleen heel creatief maar ook bijzonder inventief. Voor de opening van het bedrijf,
was een deur zijn volgende ingeving. Ergens langs de A9 kwam een goed opvallende blauwe deur tegen het
talud van een opgang te staan. Aangekondigd werd dat Sluistuinen op een zeker moment zou worden geopend.
Wat de kunstenaar in sp” in gedachten had was om ’s nachts de deur te gaan verplaatsen en deze op een
andere plek weer op te richten. En dan komt de waard. De persoon waar niet op werd gerekend.
Deze waard had een bepaalde naam: Directoraat van Waterstaat en was overdag duidelijk zichtbaar in
geel/groene automobielen. De dienstdoende Kantonnier liet niet alleen zijn oog op de deur vallen, maar
haalde de deur ook weg. Geen inbeslagname; meer overlast en een mogelijk afleiden van het wegverkeer
door de aandacht die naar die deur zou kunnen uitgaan. En het feit dat Charles voor het gemak even vergat
een vergunning voor het plaatsen aan te vragen. Geen gebruik maakte van de zogenaamde publieke ruimte.
Of hoe men dit ook betitelen mag. En dan de clou.

Op een kleine paar honderd meter van Sluistuinen werd het gevonden voorwerp en verwijderde voorwerp
achter een loods geplaatst. En daar niet alleen Godswegen ondoorgrondelijk zijn, was er sprake van een
doorgrondelijkheid van dat Directoraat.
Want Charles kwam er via, via achter dat zijn deur zich op dat terrein bevond.
Op zijn vraag of hij met zijn shovel de deur mocht komen ophalen, werd ook genadiglijk gereageerd.
Met een ernstig en hartig woord was de deur toch weer van de partij.
Opzet in zekere zin bijzonder geslaagd, de deur heeft helaas onderwijl het loodje moeten leggen.
Vandaar ook de blauwe foto: als memento mortum deze keer…
En voor alle tuinders, hoveniers en andere ploegers en zwoegers,
kruiers en kruipers, wormen en vogels der aarde:
Stille kracht

Grauwhangende sluiervelden
huilen aan gindse einder
snikken bomen, laten winden
takken wapperen, teer beminden
schuilen in het dorre, gele gras

winden zeulen met wat bla’ren
eeltdoorgroefde tuindershanden
trachten zwarte aarde te ontginnen
winnen slechts

verdorde gewassen, vlassen
op andere tijden, vermijden
stil te staan, op te gaan
in des mensens eigen
vernietigingswaan.

En mocht JU nog wat te melden hebben: ik houd me van harte aanbevolen.
En dat Robert Jan niet reageert: het zou mij niet verbazen dat het einde van de ‘draagtijd’ zich aandient
en dat hij onderweg is naar de supermarkt om wat OBtjes in te slaan…

Sterkte in ieder geval voor allen die deze woorden tot zich nemen.

Maak er maar weer wat moois van!