met gezel

Een egel kruist mijn pad en ik weet niet wie meer verbaasd was. Want hij bewoog zich in het duister licht
voort, een grijze schim met een vliegensvaart. Schimmig tot de overkant waar hij op mij wachtte.
Het kopje ietwat omhoog een enkel oog dat glom en ik liet na dit dier te aaien. Herinnering aan toen
borrelde zo naar boven: een egel en een schoteltje melk, een kartonnen doos en de bal die uiteindelijk
zijn spitse kopje tevoorschijn toverde. En de levende have die hij in zijn stekels verborgen hield.
Waren het vlooien of ander gedierte wat zich veilig waant” Ik kon het toen niet vragen en heb dit ook
vandaag weer nagelaten. Uiteindelijk liep ik door. Ik wou dit diertje niet verblinden.
Liet na een foto te gaan maken in de wetenschap dat mijn licht dit schuwe diertje mogelijk nog schuwer
zou gaan maken. Laat het begin van de volle maan dit maar doen. En dacht niet langer na.
De waarheid. Maar wat kan nu de waarheid zijn las dit zich voordeed feitelijk en mij ook kon beroeren.
Herinnering uit blond verleden actualiseert. Want ik spreek nu over zeker 50 jaar geleden.
In de Jacob van Heemkerkstraat. Nummer 1. Op het hoekje. Ook dit doet er eigenlijk weinig toe.
Het is meer voor mezelf dat ik dit soort feitelijkheden naar voren breng.

Want wie kan daar nog met mij over bomen. Bekenden uit die tijd zijn of ver weg of stomweg overleden.
En zij die dit mogelijk met mij had kunnen delen, zie noch spreek ik nog. Zo gaan de dingen en ook dat
zijn zaken die de waarheid niet schuwen. Want de kern van waarheid zal altijd weer een prikkel zijn van
iets. Een speldenprik. In een nanoseconde waarin een atoom tot ontwikkeling komt. Waarin het knipperen
van een ooglid een eeuwigheid schijnt te duren. Want ook die vergelijking kan een waarheid bevatten.
Net als dat verhaal van die koe die de waarheid is gaan vertolken.

Als ik dan naar zo’n herkauwer kijk vraag ik me ook regelmatig af of die meerdere magen van een koe
juist de waarheid weten fijn te malen. Mogelijk vermalen, gezien ook het resultaat wat zich als vlaaien
manifesteert. Of de loterijen die zich voordoen indien er sprake is van een dorp dat iets te vieren heeft.
Een weiland gaat verdelen, daar de loten aan koppelt en diezelfde koe die van geen weet heeft en daar
die vlaai deponeert waar het haar behaagt. En de vreugdekreten die dit dan weer oplevert.
De hoofdprijs die wordt opgehaald: een half varken, een dwerggeit, een nauwelijks gebruikte tuinset…

Een egel als metgezel. Lijkt mij best wel spannend. Er is geen sprake van het delen van intimiteit.
Tenslotte staan de stekels wat in de weg. Afstand met behoud van distantie in plaats van nabijheid
met datzelfde behoud. Het veilig vrijen wat al eerder naar voren is gekomen.
In één van die andere teksten. Een wijle geleden. Ook omdat het toen spontaan in mij opkwam en er
nu een aanleiding was. Hoe noem ik mijn egel” Steektie” Of misschien wel Coaguchek.
Maar ook dat is een gedeponeerde naam en zo pleeg ik plagiaat. Daar wens ik mij niet schuldig aan te maken.
Voor ik het goed en wel besef kan de vraag gesteld worden:
‘is dat Uw waarheid…”!’ ‘Ja en neen, Edel acht gebaarde.’
Het ja spreekt voor zich, het neen laat zich niet nader verklaren.
Zoiets zou dan mijn antwoord zijn en ik vermoed dat ik dit er wat stamelend uit zou gaan brengen.
Kijk dan liever naar boven
Aammie, Bammie, Cammie, Dammie, Eammie, Fammie, Gammie, Hammie, Iammie, Jammie,
Kammie, Lammie, Mammie, Nammie, Oammie, Pammie, Qammie, Rammie, Sammie…
H”, h”, eindelijk kijkt Sammie omhoog!

METGEZEL

Op weg te gaan naar
deze dan wel gene
zijde, de kleurrijke
visioenen
zullen allen die
de weg gaan
blijvend vergezellen

Oneindig licht
de weg

verlaten.

Want dat van die weg is meestal een kwestie van voor je uit kijken!