boem & rang

BOOMERANG

Zijn angst, de onverdraagzaamheid
van anderen in zijn omgeving
liepen van hem verder weg
terwijl hij smeekt om zijn
erkenning onthield men hem,

de angst, gemeengoed van de
ander roept de barri”res op
de eenzaamheid, zijn schreeuw
om aandacht, een boemerang
zij bukken zich, verscholen
achter muren, staren zij
slechts voor zich uit en
weten, dat de angst
voor hem diep zetelt in

zichzelf.

Zo’n dag. Herfst. Ook geen dag om eens lekker met de opdracht van Erik aan de haal te gaan.
Fotografeer met daglicht dus niet als het donker is, het liefst met tegenlicht dus zet iemand
binnen voor een raam of buiten met zijn of haar achterhoofd in de zon.
Gebruik je flits en experimenteer…
Het model is wel aanwezig. M. maar door het weer laat ik na haar de vraag te stellen of zij
de zin wel bezit. Of er tijd voor zou willen nemen. Want een gegeven is ook dat vriendje P.
over de vloer is. En de dag van gisteren als verloren kan worden beschouwd gezien het moment
waarop hij goedemorgen zegt: om 10 voor drie des middags. Ook dat is dan geen tijd.
Omdat het weer zich nog het beste als koleireweer laat omschrijven. En ik, in mijn beperkte
rampspoed erover denk om met een boek onder de wol te kruipen. Als staande uitdrukking:
want die echte wollen AaBe deken manifesteert zich slechts als plaid, met van die gezellige
Schotse ruiten. En ook dat doet denken aan een andere tijd, een tijd waarin de behaaglijkheid
van een snorrende kachel en het bijzonder authentieke wasrekje, de gaargestookte onderkleding
in de huiskamer liet dampen. En moeder mogelijk pannenkoeken bakte.
Of een overgebleven ‘kliekie’ zuurkool werd opgebakken. Op een witte boterham. Kom daar maar eens om.
En dat enkel door de woorden van Trudy. Op mijn verhaal van gisteren. Doodzwijgen of kenbaar maken”
Het hoe en het waarom. Juist dat laatste wat voor zoveel onbegrip weet te zorgen.
En alle reacties die zich dan weer kunnen voordoen: van Angst, via Falen naar Kwaadheid via Ontkenning
naar Zwijgzaamheid. En dan pluk ik slechts enkele fracties uit een totaal palet. Of beter gezegd factoren.
Een opstapeling dan wel een enkele druppel.
Een emmer zonder gat. Of een kruik…

Maar voor een zeker evenwicht kan ik het ook niet laten om tegenover dit wat hierboven reeds geschreven
staat, wat anders neer te zetten. Want we verkeren nog steeds in het tijdperk van de weegschaal. Libra.
Het moment waarop de sterren schijnen te spreken. Want in de sterren staat het ‘al’ beschreven.
Het zijn dan ook de wichelaars die ons kond weten te doen van wat zich mogelijk, op termijn, kan voordoen.
Die mogelijke uitspraak omtrent die rekenfout: het is alweer even uitgesteld. Nu noemt men voor het
gemak maar een aantal eeuwen later mogelijk om te zorgen dat wij morgen het dak van de hemel niet
op ons dak mogen verwachten. Dat dak van Balkenende stel ik me dan voor. En het repareren:
niet wachten op een dag als gisteren maar juist de hamer en zaag gehanteerd als het weer zich door zon
laat overweldigen. Een beroep op Hair: ‘Let the sun shine…’

En dan doe ik van harte een beroep op JUW fantasie:
voor allen die op dit moment enige steun van de ander ontberen simpelweg een mantra:

Lijkt mij niet moeilijk, maar ben ik

wik.