alleheiligeziele

Als Allezielen Heilig zouden zijn, dan wordt het Boven dringen…

… en van de weeromstuit begon ik te huilen. Omdat een ander het doet. Omdat een ander terugstuitert
op dat moment. Als een ander in lachen zou uitbarsten, was de kans groot dat ik ook hierin zou meegaan.
Maar er was geen lach. Een traan. En die traan ontkende ik. Slechts het spoor wat op de wang achterbleef,
deed mij later pas vermoeden. Maar toen was het moment reeds lang gepasseerd. Wat vaker voorkomt.
En de herinneringen die zich dan openbaren, laten zich behaaglijk koesteren.
Indien er nog iets te koesteren valt. Als alles een plekje heeft verworven.
De scherpe kantjes ervan afgesleten zijn.
De dierbare momenten op een fluwelen kussentje terecht zijn gekomen.
De kwinkslag weer zijn opwachting maakt. En de momenten voor jezelf mogelijk te delen zijn.
Maar ook dit waag ik te betwijfelen.

Want ooit sprak ik over dat unieke van de mens. Over JU en ik.
En over dat onverenigbare eigen wat wij bezitten. Zonder in enig opzicht bezitterig te willen zijn,
blijf ik toch dat ego koesteren. Want zonder ik zou ik niet zijn.
Zonder eigen ik inwisselbaar. En dat ben ik absoluut niet. Daar is teveel genetisch in bepaald.
Of door bepaald. En toch zijn daar gelijk die stukjes oneigen.
Wat de absoluut unieke code weer wat meer ter discussie weet te stellen: eigenschappen. Karakter.
Of de uiterlijke vormen. Het postuur van.

Of dat verhaal dat slager, bakker en groenteboer langs kwamen.
De kruidenier die 1 keer in de week het boodschappenboekje kwam ophalen. En de bestelling liet bezorgen.
Door zijn knecht. Die de bakkersknecht tegen kwam. De slagersknecht die een blokje om reed.
Omdat Flip en Flap op de loer lagen. Zich ook over vissenkoppen konden ontfermen. Of bakharing en makreel.
‘ Zeg, ken jij de mosselman…”‘ en de veronderstelling dat deze wel uit Scheveningen zou komen.
Omdat dat paste bij de wijs. Maar het had ook Egmont kunnen zijn. Of Den Helder desnoods.

Neen, het was Alkmaar. En het was in de aanloop naar mijn moeders verscheiden.
Wat zij heel expliciet besproken had. Niet alleen met de huisarts, maar ook met haar behandelaar.
Een oncoloog die niet alleen zijn oor ter beschikking stelde.
Ook meeging in het moment waarop de datum en tijd een weg terug uitsloot.
En het pad dat mijn moeder vrijwel alleen wist te klaren: de rol van Ome K. niet uit de doeken deed.
Ook dat maakte haar tot dat unieke individu: mens. En daar viel weinig tegen in te brengen.
Omdat zij zo besloten had. Omdat het om haar leven ging.
En omdat het ‘Gedenk te Sterven’ zich heeft voorgedaan.

Op 1 november Allerheiligen.
Op 2 november Allerzielen.

Vandaar ook dat ik de keuze heb gemaakt om op een ander moment, de Dankdag voor gewas en arbeid
Terugkeer onder JUW aandacht te brengen. Omdat de zaken niet altijd aan de voorgeschreven momenten
hoeven te worden opgehangen. Omdat een stukje eigen initiatief een rol mag blijven spelen.
Omdat juist dat de mens zo kwetsbaar maakt en navenant zo sterk! Vandaar!
TERUGKEER

Zij droeg mij negen maanden
wist ik mij in haar geborgen:
buiten haar leerde ik staan.

Nu ligt zij daar
op dezelfde plek
waar eens de barak
stond, waar zij mij
het leven schonk.

Nu zij daar ligt
komt het hard aan:
vierenveertig jaren
later, is dit de plaats
waar, afzienbaar, haar
ophoudt te bestaan.

Ontluistering zal zij
zichzelf besparen;

kankercellen leiden nu,

in haar,

een eigen leven.

En morgen” 309.56 staat er in de agenda.

En op 31-12-’09 staat er 365.0 Of dit ook enige betekenis met zich meedraagt…”!