blijven klooien (met molentjes)

” het circus Jeroen Bosch “

De bewaking van het schilder-ei / Eivol / De wonderbare visvangst / In fragiel evenwicht / Rhinos Zegetocht

Detail “De Wolkenridders” / Het ei van Columbus

Hi”ronymus Bosch. Harry Bosch. Jeroen Bosch. Ian Rankin. Michael Connolly. Lee Child. John Rebus.” Jack Reacher. Insider. Einzelg”nger. Outsider-s.

Werk van Eug”ne Peters. Werk wat ik ooit bij de AKO vond. Op kaarten. En waar de bovenstaande titels zich verenigen met schrijvers. En hun alter-ego’s. En daar dan weer een mix van. Als voorbeeld valt te denken aan Sergeant Pepper’s eenzame hart club bende. Het alter ego van de Beatles. Aan Superman. Spiderman. En aan ikWik. Bijvoorbeeld. Waarbij dit laatste voorbeeld absoluut niets toevoegt. Aan de persoon die ik ben. Aan de persoon die ik ben geweest. Aan de persoon die ik was. Aan de persoon die ik denk. Bijvoorbeeld in mijn zijn. Want zo ik ben was ik ooit. Of was ik niet. Daar wil ik even vanaf zijn. Want het slaat ook niet. Eigenlijk slaat het geheel nergens op. En toch heb ik de neiging om naast mijn schoenen te gaan lopen. Mijn ene poot naast de ander te zetten. En dan te kijken wat er dan weer gebeurt.

Zo cre”er ook ik dat eigen circus. Circus Wik. Een circus wat een ietwat kommervol bestaan leidt. Een circus wat een ietwat kommervol bestaan lijdt. Een herhaling van zetten wat doet denken aan dat eeuwige schaak. Waarbij de stukken zich herhalen en het publiek, amechtig wacht op de finale. Die nooit zal komen. En daardoor ook niet komt. Waarbij het publiek, ten einde raad, in slaap valt en zich laat verleiden in de zoete dromen die ik hen voorhoud. Gelijk een illusionist die is ingehuurd om de kluit, op een spectaculaire wijze, te belazeren. Of anders gezegd: in het ootje te nemen. En dan komt dat moment: de verantwoording die doet denken aan een verklaring. Waarbij wijze grijze haren en de stem van Adriaan van Dis door de ether schallen. Hoewel van Dis en schallen duiden op een contradictio. Ik in het midden laat of dit ook in terminis zal zijn. Welnu!
Mogelijk een onverklaarbare, bijzonder willekeurige opsomming van namen. Namen noemen en de zinnen wel/niet verklaren. Woorden toevoegen of nalaten om zinnen uit te leggen. Niet altijd even veel zin om uit te leggen wat ons de afgelopen jaren is overkomen. Het ronddarren in de chaos. Het zoeken naar doelen. Nieuwe, mogelijk substanti”le doelen. On/afhankelijke doelen. Hetgeen onmogelijk zou kunnen zijn. Afhankelijke doelen. Triviale doelen. Chaotische doelen. Feitelijke doelen. En alles wat nog meer te bedenken valt. Met de voeten in de aarde. Met de voeten in de klei. Een pogen met beide benen op de grond te blijven staan. De modderpoel waarin mijn schoenen verdwijnen. En de vragen. Mogelijk met een vraagteken” Een veeg teken”
Geen uitroepteken! Een tekening dan”! Wat laat zich verklaren”

Een droom” Een gebeurtenis” Een willekeurige gebeurtenis als een feit” Welke feiten dan” Ontdaan van elke emotie” Gewoon koud, nietszeggend, puur” De naakte waarheid” Welke waarheid” Mijn beleefde waarheid kent weer een zekere emotie. De zilveren rand rondom het zwarte gat. Welk zwarte gat” De stilte” De kilte” De dood”
Ik leef! Niet altijd in het volle besef! Maar ik doe een poging! En weer gaat mijn fantasie met mij aan de loop! Mijn fantasie”! Bezit ik die dan wel” Heb ik die nu niet” En wat dan nog”
Eerder genoemde Eug”ne Peters beeldt dit voor mij uit! Hi”ronymus Bosch ging hem voor!
Die deed dit, mogelijk, onder invloed van paddo’s. Liet een mes een oor afsnijden. Hetgeen Vincent op een spoor bracht. Een paar eeuwen later. Het werd hem niet verboden. Hij werd hooguit verbonden. En ook dat legde hij vast. Veel later. Doe daar nog een vleugje Dali en Hopper bij opdat mijn fantasie wat draaglijker wordt. Mijn bestaan op dit moment.
Tenminste, voor zover ik dit moment zou kunnen duiden. Mijn pogen niet veel meer dan een schets behelst. Een beeld wat toeslaat. En beeld wat ik toelaat. Om afstand te bewaren. Om mijn innerlijk door mijn uiterlijk te beschermen. Mijn uiterlijk innerlijk ter discussie te stellen. Of veelal omgekeerd. Gelijk schilders. Schrijvers. Alter-ego’s. Zoekers. Loosers. Lotgenoten”
Het spreekt mij aan! En jou”!
ZOMAAR
De brug van woorden
wankelt in het waterig
zonlicht dat even het
grauwgrijs wolkendek
de aarde koestert voor
de droppels in steeds
groter wordende kringen
het water koestert, vuur
belaagt de verloren
voorbijganger, schroeit
en likt de wonden van
een voorbij bestaan het
geploeter van de boer, een
paard, verlaten in een grauwe
weide, gras dat even
glanst voor de matheid
van een ver verleden
een liefde voor het onbestemde
vaart een schip heen koerst
west en rondt
de aardkloot, waarvan wij
het bestaan
niet vermoeden.

Nou ja, wees blij/gelukkig dat ook deze dag een aanvang nam”