Ik! En niet jij…

PROCEDURE WERVING LEERLING-VERPLEEGKUNDIGEN

ACCENTVERSCHILLEN BINNEN DE SELECTIECOMMISSIES.

commissie 1: accent: de persoonlijke socialisatie.
* motivatie
* leervermogen, abstraheren, doorzetten etc.
* relatie vroegere leerervaring en de te verwachten opleiding
* gezinssituatie: wonen-werken / werken-leren
* vrijetijdsbesteding /(sub)cultuur /vrienden etc.
NB. het toepassen van een casu”stiek rondom een thema bv. assertiviteit behoort tot de mogelijkheden.
commissie 2: accent: de beroepssocialisatie.
* aanwezige verwachting t.a.v het beroep van verpleegkundige
* eigenschappen die positief zijn om het beroep uit te oefenen
* eigenschappen die de kandidaat nog moet ontwikkelen
* vraagstukken van ethische aard.
NB. het toepassen van een casu”stiek rondom een thema bv. euthanasie / separeren behoort tot de mogelijkheden.

De optiek van beide commissies:
t.a.v deze items is voor beide commissies het volgende van belang:
* hoe keuzes tot stand zijn gekomen,
* hoe het zelfbeeld van de kandidaat is in geschetste situaties,
* hoe de communicatie/interactie verloopt,
* in welke mate de kandidaat bereid is standpunten te herzien, bij te stellen,
* is er sprake is van standvastigheid (of starheid) of flexibiliteit,
* assertieve vaardigheden,
* introspectief vermogen,
* presentatie: zijn uiterlijke kenmerken en innerlijke weerslag congruent”
: is de kalenderleeftijd in overeenstemming met het gedrag”

Solliciteren. Allereerst ergens op geattendeerd worden. Altijd wel een welwillende vader, moeder, vriend of een vriendin die de vraag stelt: ‘is dat niet iets voor jou…”!’ Of de opmerking dat iemand juist jou daar zo geschikt voor vindt. In het midden latend of er sprake is van een vorm van projectie dan wel dat het iemand ontbreekt aan introspectief vermogen. Alsof het bij jezelf te rade gaan een vorm van geweten raadplegen wordt. Op die manier de gewetensvraag gesteld wordt. En je gelijk door alle erfzonden kan worden overmand. Want hij/zij die zonder zonden is, dient nog steeds die eerste steen te werpen. Of af te kopen. Maar ook daar zijn we steeds minder toe in staat. Ook daar worden we steeds minder voor uitgenodigd. Ook daar schieten we, niet alleen als individu, maar ook als gemeenschap in te kort. Daar heeft Vadertje dan wel Moedertje Staat een geweldige vinger in ontwikkeld. En hebben wij het ook met z’n allen heel vrolijk in af laten weten. Ook ik. Dus kom ik ook niet in aanmerking voor de overhandiging van een steen. Heb ik op een ander moment in mijn leven de last van een steen om mijn nek gehangen.
Als een kleine uitvoering van een molensteen. Mainstain. Gevonden op een strand in Frankrijk, waar we met de caravan kampeerden. Na het incident. Het incident waarop ik mij bijzonder onbetamelijk had gedragen. Ik nog in een tweejarige proeftijd verkeerde. En de psychiatrie een oprecht en bijzonder warm hart toedroeg. Waarbij grotere geesten idee”n naar voren brachten en zich niet langer bemoeiden met de mogelijk uitvoering. De implicaties uit de weg dingen. Ik mij, gelijk een komediant, ging gedragen. Ik mijn broek voor de klas heb laten zakken. In een poging anderen te confronteren met gedrag wat zij op de afdeling tegen zouden kunnen komen. Maandag de eerste dag op school, woensdag de dag waarop de afdeling wachtte. Waarbij velen geen enkel idee hadden wat men mocht verwachten. En ik een scene speelde. Iemand met een belangrijke mate van vergeetachtigheid. Het woord dementie wat viel. En de opmerking of er dan sprake was van Alzheimer. Een afdeling onder de noemer geriatrie. Een afdeling waarbij herhaling, dan wel decorumverlies een belangrijk deel van gedrag zou uitmaken. Naast verwardheid. Naast incontinentie. Naast de ontluistering van de mens in zijn algemeen. De psychiatrische mens in het bijzonder. Ik op mijn manier creatief bezig was. In ieder geval beeldend.

Ik me nu buig over de opdracht van het fotocaf”. Daar lekker mee aan de loop ga. Bij Lidl. Door de Hollandse streekweken. Waarbij Noord-Holland, Drenthe, Friesland dan wel Brabant de revue passeren. Door bij Xenos op zoek te gaan naar beeldjes. Voorspelbare beeldjes. Obligaat. Gelijk dat andere beeld. Van die voorspelbare Hollands molen. En ik me afvraag of ik nog door de sollicitatiecommissie goedgekeurd zou worden.
Misschien wel. Misschien niet. Maar als ik nog eens de mogelijkheid zou hebben om dit geheel over te doen… ik denk dat ik dan weer kies voor dat gekkenhuis. Ondanks het gegeven dat de mens aldaar weer zo rap mogelijk dient te worden klaargestoomd voor de ’terugkeer naar de maatschappij.’ Dat ben ik toch” En niet jij…”!

Of gewoon doorlopen” Met molentjes…”!