Navelino's en andere on gein

Als ik niet beter zou weten kan het zo zijn dat de dingen die ik bespeur veelal in het verborgene blijven.
Onopvallend deel uitmaken van de zaken die een rol kunnen spelen indien deze wel zouden worden
opgemerkt. Of, als voorheen op de afdeling, deel zijn gaan uitmaken van het meubilair. Mensen die
steeds op hun vaste plek te vinden waren en niet eerder werden opgemerkt dan dat de aandacht daarop
gevestigd werd. En de paniek indien de betrokkene daar niet te vinden was. Vooral als tijd daar een
bepalende rol in ging spelen. Zoals die dames die verdwenen waren en, na een speurtocht in de nacht
over het terrein, ’s morgens vroeg werden gevonden: in een greppel met de armen om elkaar door
onderkoeling om het leven gekomen.
Daklozen die, naast een eigen keuze, juist nu de afhankelijkheid van anderen dienen te erkennen.
Niet zozeer dat er momenteel geen sprake is van een keuze want de afweging kunnen zij, mogelijk
doodongelukkig, nog steeds zelf bepalen. Niet echter op de wijze waarop een dier zich van de wereld
weet te scheiden: door ergens op een stille plek onder dicht struikgewas een laatste adem uit te blazen.
Of die Eskimo die de iglo laat voor wat deze is en verdwijnt in de witte nacht. Zoals de dingen gaan
zoals ze al eeuwen lijken te gaan. Wij er veel te weinig bij stilstaan. Wij het ook op een totaal andere
wijze zijn gaan doen. Wij in een maatschappij terecht zijn gekomen waar regels een wezenlijke rol zijn
gaan spelen. Wij daar ook niet aan kunnen ontkomen; een maatschappij stelt nu eenmaal eisen.
Kent niet alleen rechten maar staat ook stijf van verplichtingen.

En daarnaast is er dat niemandsland. De doodsstrook als in de tijd van de scheiding tussen Oost- en
West Duitsland, Oost- en West Berlijn. Waarop een bijeenkomst van 700.000 mensen op de
Alexanderplatz ervoor zorgde dat de grensovergang verdween. Er vrijelijk tussen de beide landen
verkeerd kon worden. En dat alles veel voeten voor die tijd in aarde had gehad.

Over uitvaarten waar het een dan wel het ander over te doen is. Te hoge, niet transparante kosten.
Veel mensen die, na een uitvaart, emotioneel niet in staat zijn nuchter naar een rekening te kijken.
Velen nemen de vaak ondoorzichtige rekening daarom voor lief. Wat financieel vaak in hun nadeel uitvalt.

‘Een plakje cake is toch gedekt volgens de polis”‘, vraagt een aangedaan familielid met een traan aan de ober.
Waarop deze antwoord met een stalen gezicht: ‘Ja zeker mevrouw, in hoeveel stukjes zal ik hem snijden”‘
Klachten over een uitvaart zouden uit den boze moeten zijn. Een begrafenis of crematie is vaak al
verdrietig genoeg. Als er wat valt te klagen, dan toch alsjeblieft niet over het aantal plakjes cake
dat op de nota staat. Koffie met stuifcake. JU kent dat wel.

En hoe ik bij deze overdenking kom” De aanleiding lag op een heel ander plan: van een chinees naar een
navelino wat als mineola door het leven gaat, naar het ronde archief wat zich onherkenbaar voordoet.
Geen lijn in te ontdekken. Morgen maar weer eens kijken of de draad weer te vinden valt.
Het zoeken alleen al geeft mij toch meer dan voldoende inspiratie!

En dat dit nog steeds doorgaat: R. heeft aangeboden om 1 keer in de week de leukerd die garant staat
voor de spam te gaan verwijderen. Alsof hij niet voldoende andere dingen aan zijn hoofd heeft.
Ook een vorm van
SPORT

U bent gek!
En hoe beperkt ook
wordt hierbij
de waardering
uitgesproken;

ik ben niet gek
zo schijnt het mij
blijft waardering
achterwege:

kon ik maar sporten!

Begrijpt JU”!