Vermist
…Doopsgezind Broederschapshuis te Schoorl. Zonder TomTom te raadplegen prima te vinden. Niet alleen
omdat het een niet alledaagse naam is, maar juist door het gegeven van Doopsgezind en dan ook nog
Broederhuis. Alsof zusters in deze verre worden gehouden. Wat absoluut niet het geval is.
Zusters zelfs een belangrijk deel van de dienst uitmaken.
Een soort van Volksuniversiteit aan de rand van de Schoorlse duinen.
En gelijktijdig verscholen in het bos en gelegen aan een achteraf weggetje.
Met wat uit de kluiten gegroeide villa’s.
Een parkeerplaats gehuld in het wit. Een zon die poogt door de bomen heen te lonken.
En hier ook geweldig in slaagt. En mij verleid tot het vastleggen van zaken die er niet om liegen.
Pegels om pecunia te symboliseren, het tere groen van bamboe in de sneeuw.
omdat het een niet alledaagse naam is, maar juist door het gegeven van Doopsgezind en dan ook nog
Broederhuis. Alsof zusters in deze verre worden gehouden. Wat absoluut niet het geval is.
Zusters zelfs een belangrijk deel van de dienst uitmaken.
Een soort van Volksuniversiteit aan de rand van de Schoorlse duinen.
En gelijktijdig verscholen in het bos en gelegen aan een achteraf weggetje.
Met wat uit de kluiten gegroeide villa’s.
Een parkeerplaats gehuld in het wit. Een zon die poogt door de bomen heen te lonken.
En hier ook geweldig in slaagt. En mij verleid tot het vastleggen van zaken die er niet om liegen.
Pegels om pecunia te symboliseren, het tere groen van bamboe in de sneeuw.
En een bank. Met een tweetal flessen water. Met een tweetal sleuteltjes. En een bericht: vermist.
Met punaises aan die bank vastgehecht. Een zwart/wit afbeelding van een persoon; een man in dit
geval. Van 32 jaar. Vermist sinds 8 januari 2010. Uit Den Helder. En niet dat een ongeluk gevreesd
wordt maar het zet de voorbijganger aan het denken. Omtrent zijn beweegredenen. De ongerustheid.
Onzekerheid wat een steeds belangrijker rol gaat spelen.
De kreet die de wanhoop als het ware laat uitschreeuwen.
Terwijl de man in dit bericht een glimlach vertoont.
Met punaises aan die bank vastgehecht. Een zwart/wit afbeelding van een persoon; een man in dit
geval. Van 32 jaar. Vermist sinds 8 januari 2010. Uit Den Helder. En niet dat een ongeluk gevreesd
wordt maar het zet de voorbijganger aan het denken. Omtrent zijn beweegredenen. De ongerustheid.
Onzekerheid wat een steeds belangrijker rol gaat spelen.
De kreet die de wanhoop als het ware laat uitschreeuwen.
Terwijl de man in dit bericht een glimlach vertoont.
Waarschijnlijk op een moment is vastgelegd waarop het, ogenschijnlijk, goed met hem ging.
En ik mezelf dan betrap op het gebruik van de verleden tijd. Of dit door mijn gedachten komt
dan wel dat er sprake is van een zeker gebruik van de Nederlandse taal, daar durf ik, voor dit moment,
geen uitspraak over te doen. Maar ik leg de foto vast. Want ik zou me kunnen voorstellen dat anderen
die op de hoogte zijn van wikswegen mogelijk misschien een punt van herkenning zien.
Dat er anders tegen de omgeving aangekeken kan gaan worden.
Of wanneer iemand het voorstel doet de duinen in te gaan om van de witte massa te gaan genieten,
met een iets ander oog naar de omgeving gekeken kan gaan worden.
Alhoewel, ik moet erkennen dat die witte massa veel aan ons oog onttrekt. Dat een klein bultje niet
direct wordt geassocieerd met een lichaam wat daaronder verscholen gaat. Maar JU weet nooit.
Zoals ook niet bekend is dat er misschien sprake kan zijn van een zekere hoop in deze.
Dat de betrokkene toch nog in leven is.
Het betreft:
En ik mezelf dan betrap op het gebruik van de verleden tijd. Of dit door mijn gedachten komt
dan wel dat er sprake is van een zeker gebruik van de Nederlandse taal, daar durf ik, voor dit moment,
geen uitspraak over te doen. Maar ik leg de foto vast. Want ik zou me kunnen voorstellen dat anderen
die op de hoogte zijn van wikswegen mogelijk misschien een punt van herkenning zien.
Dat er anders tegen de omgeving aangekeken kan gaan worden.
Of wanneer iemand het voorstel doet de duinen in te gaan om van de witte massa te gaan genieten,
met een iets ander oog naar de omgeving gekeken kan gaan worden.
Alhoewel, ik moet erkennen dat die witte massa veel aan ons oog onttrekt. Dat een klein bultje niet
direct wordt geassocieerd met een lichaam wat daaronder verscholen gaat. Maar JU weet nooit.
Zoals ook niet bekend is dat er misschien sprake kan zijn van een zekere hoop in deze.
Dat de betrokkene toch nog in leven is.
Het betreft:
Christiaan Weststeijn, 32 jaar, is vermist sinds woensdag 6 januari 2010.
1.80 meter, beige jas, halflang donkerblond haar.
Heeft U hem gezien. Bel dan met de politie in Den Helder:
0900-8844 of 06-113801631 of 020-4226198.
Help ons Christiaan vinden!
1.80 meter, beige jas, halflang donkerblond haar.
Heeft U hem gezien. Bel dan met de politie in Den Helder:
0900-8844 of 06-113801631 of 020-4226198.
Help ons Christiaan vinden!
En ik ging terug naar dat eerder genoemde Broederhuis. Voor de afrondende bijeenkomst van de
cursus voor masochisten: zelfprikken! Maar door zelf te prikken word ik onafhankelijker van het
prikpunt van Starlet. En om, in zekere zin, iets onafhankelijker van Starlet te zijn, had ik mij
voor deze cursus opgegeven. Met meetapparatuur op naam. Met codes.
En met controlesystemen. Helemaal onafhankelijk zijn” Daar hecht ik niet zoveel waarde meer aan.
Of anders gezegd:
GELOVEN
cursus voor masochisten: zelfprikken! Maar door zelf te prikken word ik onafhankelijker van het
prikpunt van Starlet. En om, in zekere zin, iets onafhankelijker van Starlet te zijn, had ik mij
voor deze cursus opgegeven. Met meetapparatuur op naam. Met codes.
En met controlesystemen. Helemaal onafhankelijk zijn” Daar hecht ik niet zoveel waarde meer aan.
Of anders gezegd:
GELOVEN
Het is
dat ’t hier
geschreven
staat
want
anders
moet je mij
geloven.
En omtrent dat geloof en hoe dat verder gaat”
Morgen eens kijken wat ik vandaag nog meer gezien heb. Bij Sluistuinen.
Bij Charles. En ook daar vandaag alvast een plaatje van.
Een plaatje dit keer met een ander kleurtje. Want dat dit een eerder genomen plaatje betreft.
Ja, dat hoeft JU niet te geloven. Dat is echt!
Zie dikkertje Dapper of tik dit bij zoeken in.
Al drie dinsdagavonden kijk ik rond half twaalf naar de "wereldinburgeringscursus"op Nederland twee
Waar wijze mensen spreken
Van allerlei pluimage
Uit vele streken, achtergronden en beroepen.
Gisteren ging het over "thuisvoelen"
Dat een onderdeel van betrokken voelen het gevoel van Thuis-Voelen is.
Dat daar een basis ligt om Samen te zijn
Dat het Geven van een deel van jezelf maakt dat je integreert i.p.v segregeert
En dan lees ik dat stukje WIK
Wik wil Zelfstandig zijn
Meer Onafhankelijk
Maar bekend met Beperkingen en daar ook aan overgegeven
Het leven zoals het nu is, een beetje naar eigen hand zetten.
Zodat vol trots je naam uitgesproken kan blijven worden
Opdat je Bent
Ik/Wik
De man de Verloren raakte
Een Zwart-witte foto op een koude natte bank.
Je lugubere denken, na het stuk van gisteren
Dat hier Dood en onderkoeling aan te pas zijn gekomen
Omdat de gedachten richting Verleden Tijd gaan
Het meedenken bij de achterblijvers blijft steken.
Het gaat hier om een jonge man
Lees niet "in overspannen toestand"
Of iets dat aangeeft dat we ons zorgen moeten maken.
Stel nou..
Jong, gezond en dit koude weer zat
Een glimlach op zijn mond.
Stapte hij in de trein of bus
En zocht de zon op
Liet alle verplichtingen gewoon achter zich vallen
De ellende van het dagelijks bestaan
De hypotheek.. Misschien werkeloosheid.. Afsluiting van gas en licht..Een niet zo blij huwelijk of anders samen-zijn-met verplichtingen
Of alleen de hoop een Andere Toekomst te kunnen uitvinden
Met gelach
Waar Toekomst is
En Liefde in Zonnestralen
Wat heb je nodig, als niemand iets heeft”
Vis elke dag een vis en je hebt te eten
Vis er twee en je kunt ruilen
Of iemand uitnodigen
Misschien is deze jonge man gaan Helpen
Naar Haitie vertrokken
Stil en bescheiden
Het kan zijn dat deze zwart/witte foto niet een man laat zien die Verloren is, maar een Doel heeft gevonden.
Toch zal elke witte heuvel nu anders lijken.
De zoektocht naar Dikkertje Dapper toonde een Beverwijkse kunstenares
Maar die toonde vooral schilderijen.
Niet dat vreemde beeld in een weiland.
(Wat is dit Charles”)
Spookachtig….. Raadselachtige verdwijningen..