Onderlangs
BUITEN WEER
Ik heb je nog zoveel te zeggen
jij, die niet eens horen wilt
hoe kan ik verder door
jou uit te leggen
dat ik dit niet heb gewild…
ik heb je toch zo veel gezegd
zwijgend, in een stoel
las jij mij, dacht ik sterk
jij hebt mij toch gevoel’…
keer ik zwijgend weer
naar buiten
in een rotte rotanstoel.
Het dooit een beetje en het vriest wat minder. De regen verandert in een drup en de wind wakkert.
Het lijkt de dingen niet te deren, schikkend naar de onvermijdelijkheid. Omdat het is zoals het is.
Omdat het straks wel weer anders zal zijn. Zo staan ze daar. Buiten. Te wachten enigszins.
Op andere tijden. Op andere omstandigheden wellicht. Op ongekende mogelijkheden.
Op iemanden bijvoorbeeld. Iemanden die geen naam bezitten, onbekenden die zich met niet veel
meer tooien dan een jas, mogelijk een hoed, een sjaal en handschoenen.
Hun goedkeuring laten blijken dan wel hun afkeuring kenbaar maken. Stel ik mij voor.
Maar het is wat lastig JU dit momenteel voor te stellen: want als men er niet op uit hoeft blijft
men lekker thuis. Dan is het niet een dwalen door een tuincentrum, laat staan een grauwzaam bos.
Waar regendroppels druilerig naar beneden druppen, de klank wat mat wordt overmand, een stem
verloren gaat in duister. Een onverlaat zich wat vergaloppeert zoals alleen een onverlaat zich kan
vergalopperen. Een paard er in galop vandoor gaat. Terwijl het eergisteren zo zonnig was.
En tegelijk zo koud. Er geen sprake is van enig zonnestraaltje.
Het lijkt de dingen niet te deren, schikkend naar de onvermijdelijkheid. Omdat het is zoals het is.
Omdat het straks wel weer anders zal zijn. Zo staan ze daar. Buiten. Te wachten enigszins.
Op andere tijden. Op andere omstandigheden wellicht. Op ongekende mogelijkheden.
Op iemanden bijvoorbeeld. Iemanden die geen naam bezitten, onbekenden die zich met niet veel
meer tooien dan een jas, mogelijk een hoed, een sjaal en handschoenen.
Hun goedkeuring laten blijken dan wel hun afkeuring kenbaar maken. Stel ik mij voor.
Maar het is wat lastig JU dit momenteel voor te stellen: want als men er niet op uit hoeft blijft
men lekker thuis. Dan is het niet een dwalen door een tuincentrum, laat staan een grauwzaam bos.
Waar regendroppels druilerig naar beneden druppen, de klank wat mat wordt overmand, een stem
verloren gaat in duister. Een onverlaat zich wat vergaloppeert zoals alleen een onverlaat zich kan
vergalopperen. Een paard er in galop vandoor gaat. Terwijl het eergisteren zo zonnig was.
En tegelijk zo koud. Er geen sprake is van enig zonnestraaltje.
Waar ik dan maar voor dien te zorgen. Althans, dat leg ik mezelf dan maar op.
En waar dit dan weer op slaat” Een grauwe dag en een droevig bericht: een oud collega is overleden.
Van ongeveer mijn leeftijd. In zekere zin ook een lotgenoot: ook al een tijd in de ziektewet.
Ooit leidinggevende op het oude Schellingkbosch A en daarna de overstap gemaakt naar
praktijkbegeleider. In de periode dat de inservice nog onder deze naam door het leven ging.
Mij ooit de vraag stelde waar ik mee bezig toen ik in 97/98 de opleiding aldaar in mijn eentje
probeerde te runnen. Ik besloot na een gesprek met hem mij ziek te melden. Hoewel dat niet
geheel in de aard van mijn zijn toen lag. Een man die zeer kritisch tegen de zaken aankeek.
Al tijdens zijn leven met veel leed werd geconfronteerd. En daar altijd weer, ogenschijnlijk,
een pad in wist te vinden. Alsof dat hem gegeven was. Jan, waar jij nu bent hoop ik dat de
last die op jouw en jullie schouders kwam te liggen, je nu de lichtheid van een vogel geeft.
Bedankt voor wat en wie je was! En waar je nu bent: het ga je goed!
En waar dit dan weer op slaat” Een grauwe dag en een droevig bericht: een oud collega is overleden.
Van ongeveer mijn leeftijd. In zekere zin ook een lotgenoot: ook al een tijd in de ziektewet.
Ooit leidinggevende op het oude Schellingkbosch A en daarna de overstap gemaakt naar
praktijkbegeleider. In de periode dat de inservice nog onder deze naam door het leven ging.
Mij ooit de vraag stelde waar ik mee bezig toen ik in 97/98 de opleiding aldaar in mijn eentje
probeerde te runnen. Ik besloot na een gesprek met hem mij ziek te melden. Hoewel dat niet
geheel in de aard van mijn zijn toen lag. Een man die zeer kritisch tegen de zaken aankeek.
Al tijdens zijn leven met veel leed werd geconfronteerd. En daar altijd weer, ogenschijnlijk,
een pad in wist te vinden. Alsof dat hem gegeven was. Jan, waar jij nu bent hoop ik dat de
last die op jouw en jullie schouders kwam te liggen, je nu de lichtheid van een vogel geeft.
Bedankt voor wat en wie je was! En waar je nu bent: het ga je goed!
En daarnaast” Het loopt vandaag wat gisteren is, als altijd weer heel anders.
De plaatjes vallen op een plek. En mocht dit niet zo zijn: morgen maar weer verder kijken!
Weken die voelen als dagen, terwijl de dagen lang lijken te duren. Tijd neemt ons in de maling. De kou vertraagd, geeft berusting, gemoedelijkheid en behaagd. Tijd voor vrienden, kennissen en buren.
Nu het koud is veranderen minuten in uren, hebben we tijd over en lijkt alles langer te duren.
Maar dan ineens is de maand alweer bijna voorbij. Ik heb vorige week toch een vuurpijl afgestoken of ligt het nu aan mij”
Het nieuwe wapen gemaakt van twee spoorbielzen gehuld in sneeuw Trudy. Komende zondag 16.00 weer een bandje in 072 (het vroegere Schuurman pand) kunst en cultuur zoals het ons past.Gewoon gaan en wellicht een treffen.
Ik lees een uitnodiging
En voel me vreemd gevleid
En herkenning
In het Verloren gaan van tijd
Nog een verlies
"Waarom zijn we eigenlijk hier”
In ieder geval niet om in pijn en angst te leven"
John Lennon
Instant Karma 1970
De manier waarop je met Verlies omgaat is bepalend voor de rest van je leven. Evenwicht in het leven moet worden herstelt
Hoe meer we mensen kennen om wie we gaan geven, hoe kwetsbaarder we worden.
Of hoe meer mensen we ontmoeten die een stempel op ons leven drukken….op wat voor manier dan ook, hoe meer we voelen dat er mensen uit ons bestaan verdwijnen.
Verliezen is in die zin erger dan de dood, omdat je met je verlies moet leren leven.
Hoe socialer we zijn
Hoe meer we liefhebben
Hoe meer kwijt te raken
Zonder pijn geen rijkdom
Dus waag ik
Steeds opnieuw
De sprong