stukjes II

Neem bijvoorbeeld het volgende aperitief. Mensen die ooit mijn pad kruisten en op de een of ander manier altijd wel wat met psychiatrie zijn gaan doen. Soms langs de zijkanten, dan weer midden in het leven staand. De wegen van God zijn niet altijd doorgrondelijk, de levenswegen van anderen nog veel ondoorgrondelijker. Alsof je op veen loopt, het moeras wat steeds drassiger wordt en Baron von Munchhausen op die kanonskogel door het luchtruim zoeft. Neem nu Robert Jan K. werkzaam bij GGZ NHN. In Haarlem aan de Academie voor Psychiatrie zijn opleiding gevolgd en voor mij in Den Haag een tweetal Cubaanse vlaggetjes gejat. Het bieren en het eten waar een ‘Mexicaanse touch’ aan te pas is gekomen. En zijn wat langerdurende opleidingstijd. Gekenmerkt door een wild en ietwat chaotisch leven. Maar dit kan niet meer dan een terzijde zijn. Emmy, van ziekenverzorgende naar B-verpleegkundige. Een dame met een wat verlate roeping maar gesneden voor het vak. Maar wel in een wat gestructureerde omgeving. Dus kan het niet anders dan dat zij nuttig en aangenaam heeft gecombineerd. Op de fiets naar haar werkplek, een gesloten afdeling waarbij knalpsychotisch en ernstig depressief zich zullen afwisselen. Collega van Elaine Goudsblom, ooit de eerste begunstiger van het poëziegebeuren: IK BEN VOOR NIEMAND IEMAND MEER. Uit weer een andere tijd. Toen de wereld niet alleen op mij wachtte. Maar met mij nog een viertal anderen. En het onverbloemde commentaar van Jos Droës er niet om loog: hij ontdekte de metafoor van mensen die in ernstige mate lijden aan Alzheimer. Een gedragen begin maar daarna niet veel meer dan de herhaling. Zoals Alleen eindigt: ALLEEN IS VEEL INEEN.
Of Marja van der Kraan en haar strijd tegen de wilde dieren. Ook haar rijd zal weer aanbreken. Met ingezonden stukken en een pleidooi om circussen met wilde dieren te verbieden op te treden. Geboren als Gulmans en getrouwd met Ger van der Kraan. Een stelletje uit de grijze oudheid. Toen Duin & Bosch nog als D & B door het leven ging. De indruk gaf een brouwerij met een bepaalde vorm van leven te vertegenwoordigen. Waar momenteel de nodige vraagtekens bij gezet kunnen worden. Of mogelijk op zaterdag aan mijn oog werd onttrokken.
Het gemeenschappelijke van de Psychiatrie en mogelijk ook een gemeenschappelijke vrees. De vrees om, hoe gek dat ook klinkt, mogelijk te ontdekken dat dat gek zijn in hun individuele gevallen uiteindelijk toch reuze is meegevallen.