stukjes III

Ik ontkom er niet aan om bij het hoofdgerecht een aantal afwegingen te gaan maken. Dat heeft te maken met wat mogelijk is en wat belemmerend zou kunnen werken. Noem het leven zonder beperkingen dan wel een portie met. Ga alle mogelijkheden na. En streep dan de beperkingen weg. En je zult ontdekken dat er slechts wat subtiele tonen zijn die overblijven. Allemaal mogelijken waardoor illusies werkelijkheid kunnen worden. Alsof het onmogelijke uit het hele verhaal wordt weggepoetst. En dat is ook zo. In mijn zekere zin. Want de beelden die dit geheel larderen zijn niet meer dan bewust genomen beelden. In opdracht van Jan. Van Erik. Van Ton. Of gewoon omdat mijn blik erop viel. Zoals ik hoop dat ook in Limland het een dan wel het ander valt mee te nemen. Vanwege die vooronderstelde eeuwigheidswaarde. Of om zo subtiel met ‘photoshop’ te spelen als Frits mij doet vermoeden. Want daar begrijp ik eerlijk gezegd geen hol van. Hij beweegt wat met een onwillige muis, rolt wat aan de bal, en gaat dan op een toer wat hem tot een tovenaar maakt. Werkt met een voorondersteld toverstafje en loopt wat rond de uitgekozen koppen. Doet er een schepje bovenop door even later met een magneetje aan de gang te gaan. En dan komen mensen los uit hun omgeving.
Dan wordt de toer een toer. Want de opdracht van Jan is om een groepscompositie te maken. Waarbij ik de vrijheid heb genomen om een basisachtergrond vanuit het kikvorsperspectief vast te gaan leggen. Met het aanwezige licht, hetgeen de kwaliteit van de foto niet ten goede is gekomen. En dan gaat Frits opnieuw toveren. Neemt de helderheid toe. Worden de contouren veel duidelijker. En begrijp ik er steeds minder van. Neem nog maar een slok van de cola. En verbaas mij om de wijze waarop Frits componeert. Verft. En kan niet veel meer dan met mijn mond open zitten kijken. De tijd vliedt. Zoals de tijd veelal vlood. Het is dan ook een manier van bewegen. Bewegen op een scherm. Bewegen op een stoel. Beweeg ofwel movere. Vivere is dan wat zich vanzelf voordoet. Adrenaline wat de kwaliteit van de beelden doet veranderen en het evenwicht wat uiteindelijk toch weer wordt bereikt. De chaos wederom in een tuigje gevangen. En de vrees voor kritiek: op voorhand weggewuifd! Wij hielden ons weer eens aan de opdracht: het mocht voor een keer en de verrassing:

Helden waren wij, helden zonder vrees!

Maar dat laatste dient met een bijzonder vette knipoog gelezen te worden!