777

De vraag is, wederom, voorspelbaar. Ook het antwoord laat zich makkelijk raden. Zwijgen zou een optie kunnen zijn, ware het niet dat een vorm van onbeleefdheid een rol kan gaan spelen. 64.
De vraag uit de weg gaan komt nu niet ‘im Frage’. Duidelijkheid ten top. Vandaar ook de entree van Charles dit keer. Die van die jongens die voor een derde keer naar Den Helder trokken.
Ik zie nu opgetrokken wenkbrauwen. Terecht, in niet geringe mate. Want bij ons duurt deze cyclus minimaal drie van keren. Heen en weer. Heen en weer. Heen en… net als die boot in Volendam. Wij beiden krijgen er echter geen heen en weer puistjes van. Houden stug vol en weten vaak niet beter. Zo blijft het een wat heen en weer gedobber. Het dode tij tussen eb en vloed, een omslagpunt wat een bedenkelijke rol speelt in dit geheel. Nochtans liggen alle variabelen open voor zover deze open kunnen liggen. Eigenlijk weet ik niet of variabelen open kunnen liggen. Van zenuwen is dit wel bekend. Maar of deze met eerder genoemde variabelen te vergelijken zijn”!

Bevrijdingsdag achter de rug. Jan die zich ergens indrinkt. Mij de keuze voorlegt om koffie met appelgebak op 0,4 of te gaan voor koud bier op 2,4. Associaties met het Arnhems Openlucht Museum dringen zich op. En gelijk twijfel ik aan zijn woorden. ‘Ik zal enige glazen op je drinken.’ Voor mij gaat hij voor de woorden van Bredero en blijft piesen. Een vriendenclubje wat kiest voor de vriendschap op bevrijdingsdag. Als je er bij stilstaat helemaal niet gek. Net als dat bevrijdingsfestival in Alkmaar. De oude muziekkoepel met op het podium Twarres. Althans de helft hiervan. Mirjam Timmers met haar band. De uitsmijter in de vorm van een compilatie van nummers van Fleetwood Mac. En dan toch nog de woorden van Hugo Koeman. Spreekstalmeester voor een dag. Inleider en uitleider. De man van de warrige haardos. Ook al aan het grijzen. Want wat mij niet opvalt valt wel weer bij een ander op. Tot Ria mij op mijn verschijnsel wijst. Een witte kop en een bruine smoel. Het heeft er veel van dat mijn vroegtijdig pensioen een belangrijke rol in dit geheel speelt. Meer nog het genieten van de zon. Hetgeen de ouderdom bevordert. De huid uitdroogt. En de tekst die zich dan weer aandient omtrent het roken: ROKEN VEROUDERT DE HUID. ’t Zal haast wel. Maar of door al die factoren dit proces wat wordt vertraagd… ook dat weet ik te betwijfelen.

Druk in de stad. Winkels open en weinig winkels dicht. Slechts om de vijf jaar een vrije dag. En de dikke pech dan wel de betrekkelijke mazzel dat voor een groot deel van de Nederlandse bevolking Koninginnedag op de afgelopen zaterdag viel. En voor dat andere deel de winkels gesloten bleven. Behalve van die grootgrutter die zegt op de kleintjes te letten. Waarschijnlijk wordt dan bedoeld de kleintjes die achter een blauw lint om voetbalplaatjes bedelden. Weet wat onder de bevolking leeft en zie diezelfde bevolking te pakken. Bij vijf, tien of vijftien euro en je denkt niet meer aan een joet, een geeltje of dat prachtige briefje van vijftig. Van ‘vroeguhh…’ Laat staan dat die oude vuurtorenwachter nog eens zijn blik laat schijnen. Een blauw tientje met de beeltenis van Frans Hals in de etalage van een postzegelwinkel te koop voor 7 euro. Die gelijktijdig ook oud goud opkoopt. Op die manier een bijdrage poogt te leveren aan de zuinige inflatie die dit huidig kabinet kenmerkt. En gelijktijdig geen idee hoeveel miljarden nog steeds over de verschillende balken worden gegooid.

Bevrijdingsdag gisteren, mijn verjaardag nu. Nog een jaar, Deo. Volente volgt daar trouwhartig achteraan. Niet te lang bij stilstaan zou mijn credo voor de tegenwoordig toekomende tijd dienen te zijn. Want wat mij betreft hoeft er nog geen sprake te zijn van een voltooid verleden tijd, als dat afscheidsconcert van de SHAVERS. Cock en Theo de Jong, Johannes de Boom (Hans Boomsma) worden door die andere omstandigheden gedwongen. Cock heeft kanker en weet dat alles in dat teken staat. Afscheid. Van alles wat hem dierbaar was. Van alles wat het leven voor hem in petto had. En probeert de realist hierin te zijn. Het is zoals het is en ware het anders dan zou de omstandigheid ook als zodanig zijn. Maar zelfs de omstandigheid is zoals deze is. PUNT. Juist dat maakt het dan weer bijzonder. Een ‘farewell blues’ zonder terugkomst. Een over en sluiten. Heel anders dan het ‘heen en weer.’