ge den ken

Het kan haast niet anders dan dat ik even stilsta bij een dag als vandaag. Haar naam was Sarah, zagen wij gisteren. Het kwaad wat in mensen schuilt. En een collectief bewustzijn wat niet veel beter weet te doen dan zwijgen. Want als je er niet over praat, is het kwaad niet aanwezig. Als je er niet over schrijft, is het kwaad niet aanwezig. Als je er niet aan denkt, is het kwaad uit je geest verdwenen. Maar als je doet alsof, dan wordt het lastig. Als een ander naar je kijkt en met een vraag overvalt, wordt het een stuk moeilijker. Zwijg dus, hoor niet en vergeet zeker te kijken.

 
Grote kans dat de zon blijft schijnen, de bergen steeds groener zullen zijn en vlinders blijven fladderen. Het water verlokkelijk klinkt. De natuur slechts rozengeur en maneschijn vertoont. Dat alle kwaad is verdwenen. Dat mensen worden geconfronteerd… met de harde werkelijkheid. De realiteit van alledag, het delicate kantwerk verscheurd, de strijd om te overleven in hardheid toeneemt, het beest in ieder mens steeds duidelijker vormen aanneemt, de brand onderhuids nog steeds woekert en op een ander moment de vlammen doet laaien. Het vuur wat vernietigt; de phoenix opnieuw een poging onderneemt. De mythologie het dit keer af laat weten.
 

Verandering en traditie. Veranderde tradities. Rituelen die met uitsterven worden bedreigd. Vlaggen die worden uitgestoken, worden gestreken. Halverwege en in de top. Opdat wij even stilstaan. Bij dingen die ooit waren. Bij mensen die ooit waren. Bij namen in een muur. En de botheid van de feiten. Niet voor te stellen getallen, mensen ooit, met hart en ziel en naam. Weggevaagd. Voor altijd verdwenen. Een kruis, een krans, een bloem, geknakt. Linten met een spreuk, een naam. Nog meer onbekenden. Maar wel te onderscheiden. In goed en fout.
Ik ben een kind van na de oorlog. Ik ben een kind in zwart en wit. Ik ben een kind en kleurenblind. Ik ben een kind en zag de wereld groter groeien. Verder dan het huis, de straat, de wijk, de stad. Ik zag het land, het continent en de oneindigheid van zee. Vanuit de lucht, vanaf de zee, vanaf een heuvel en, voor even, vanaf de hoogte van een molshoop. Voor deze spontaan naliet nog langer mijn gewicht te torsen. Toen ik met beide benen op de aarde kwam. Stilstond.
 

Mijn bezinning. Mijn stilte vond. En deze stilte probeer te delen. Op mijn manier ten gerieve van anderen. Als egoïst mijn altruïsme naar voren breng. Als altruïst mijn egoïsme bestendig. Zoals een ieder kiest. Het slechts een enkeling is die zich door altruïsme laat leiden. Als die zeven soldaten in Margraten. Onderscheiden met een purple heart. Te vergelijken met onze Militaire Willemsorde. Bij hen postuum toegekend. 7 van die twintigduizend namen in Margraten. Die ook hun leven gaven. Getroffen werden. En mij de kans nu geven deze woorden neer te schrijven.
Vier de vele bevrijdingsfestivals. En bedenk dat dit gezien wordt. Door heel veel anderen aan gene zijde. En weet dat met jouw genieten, op hun gezicht een glimlach verschijnt. Dat namen onbekenden zijn. Van mensen die toen omkwamen.

 ‘Wij waren achttien in getal, geen zal de avond zien.’

 

Gedenk, herdenk door even uit je dak te gaan. Morgen de zesde!