maandag

Als stad en ommeland zich blijven kenmerken door straten, huizen, winkels en gebouwen, wat groene velden en zwart asfalt, valt er weinig meer te beleven. Als iemand op zeker moment besluit om de kleur van voorheen weer tevoorschijn te toveren, loop je een gerede kans dat dit gepaard gaat met opspattende modder. Nu weet ik niet in hoeverre opspattend modderwater de toets der Nederlandse taal kan doorstaan, maar het was toch een bijzonder genoegen om de onderbenen van mijn buurman vast te kunnen leggen. Een hogedrukspuit die garant staat voor het verwijderen van niet alleen zand maar ook ongewenst groen uit de voegen weet te verwijderen. In een uur tijd waar anders uren met een voegenreiniger voor staan.

Wij hebben weer kleur aan de voorkant gekregen. De stenen glommen, in eerste instantie, laten nu hun authentieke kleur weer zien. De vlag die ooit op de muur prijkte ter gelegenheid van mijn vijftigste verjaardag, laat nu de laatste contouren nog zien. Stoepkrijt van toen lijkt wel anders dan het huidige stoepkrijt. De kniesoor in mij die dit subtiele onderscheid naar voren weet te brengen. En de prijs die mogelijk iets aan de vraagprijs weet af te halen. Mochten wij het besluit nemen. Ook daar is echter nog geen sprake van. Tenzij…
 

Vertoefden een wijle in Schagen. Waar oud naast nieuw heel vredig het beeld bepaald. Waar de een zich over een bijzonder uitgebreide verbouwing ontfermd, doet een ander een poging om de laatste delen van de verf op een dakgoot weg te krabben. Een wankel huishoudtrapje wat het evenwicht dient te bewaren. Opdat de kunstenaar zijn werkzaamheden weet te continueren. En ik loop wat rond. Niet echt een Oud-Hollands centrum, hoewel de kroegen rond de kerk anders doen vermoeden. Verscholen winkels in een overdekt winkelcentrum. Het Makado. De wisseling van winkels. Waar ooit Jamin een opvallende plek in nam, is nu de Witte Boekenhal neergestreken.
Jamin. Een naam uit het verleden en met een imago van een wat kwijnend bestaan. De snoepjes allang door het veranderde assortiment achterhaald. De ijsjes uit de machine. De ondernemer uit beeld. Franchise basis heet dat tegenwoordig. Het ondernemerschap met risico. Ondanks dat bericht in de krant. Waarbij wordt aangegeven dat de Champagne weer vloeit door het economisch herstel.
 

Nederlanders krijgen meer oog voor de mooie dingen van het leven. Dat zie je aan de opkomst van de sterrenrestaurants. Jonge mensen zijn merkgevoelig, wat goed te merken valt bij onder andere Moët & Chandon. Moed en Schande, als ooit Pisuisse wist te stellen. Jongeren drinken meer champagne dan hun ouders. Hun kinderen zullen dat voorbeeld volgen.
Het goede voorbeeld wat mogelijk goed volgen mag veronderstellen. De economie een slinger geven en niet te lang stilstaan bij de doemscenario’s van die vele miljarden. De pensioenfondsen die de gelegenheid hebben gehad de pot wat meer te decimeren. De huizenmarkt die aan een status quo leidt. En de portemonnee die zich voorbereid op het vakantiegeld dat deze maand zal worden uitgekeerd. Niet zozeer de vraag wie wat zal gaan betalen, maar meer dat er weer betaald gaat worden. De belastingdienst die per week 200.000 blauwe biljetten gaat retourneren. Geen enkele voorzien van een handtekening van Minister de Jager.
Moskowicz die de rubriek zwart/wit weet te behalen. De man die op weg is de irritatiegrens te benaderen. Misschien speelt hij het spel slim, misschien heeft en krijgt hij gelijk. De vorm die hij hanteert, het circus dat hij creëert, zijn dramaqueenachtige optreden, zijn aangezette verontwaardiging. Het vrolijke dansje dat hij pleegt met Desi Bouterse. Bram. Gewiekst, zelfverzekerd, overtuigd van zijn gelijk en daaraan gekoppeld de waarheid. Maar Fred Hoogendoorn eindigt met de volgende zinnen. Een advocaat hoort elke indruk van ijdeltuiterij en zelfingenomenheid te voorkomen. Het zou fijn zijn als ook advocaten kunnen worden gewraakt.
Maandag vandaag. Mijn buurman met modder. Bram die, op zijn manier, met papieren modder kan gaan gooien. Een stad die zo her en der ook wel een krachtige spuit mag gaan ontvangen. En die burcht. van Floris V uit de 13e eeuw liet, in 1948, alleen wat kloostermoppen zien. Een boer die ploegde en zijn broodwinnig daar mogelijk door verloren zag gaan. In 1960 werden de opgravingen voortgezet. En momenteel verrijst er iets bijzonders. Een pad met kuilen en gedeeltelijk asfalt baant zich een weg tussen de bollenvelden door. Schrikdraad moet de mogelijke nieuwsgierige uit de velden houden. Een toren. Dit keer van staal. Een slotgracht die de illusie moet gaan versterken. Muren, nieuw waar geen hogedrukspuit aan te pas is gekomen. De contouren van de fundamenten die worden gevolgd.

Zo’n dag. Maandag, de negende. Een verdwaalde regendruppel. Een verdwaald regenbuitje. Een verdwaalde dag. Tenminste, als je deze tekst dit keer te letterlijk zou nemen…