golf&

Eigenlijk stom dat ik nooit door ben gaan leren. Had ik het misschien tot CEO kunnen schoppen en momenteel in een villawijk kunnen wonen. Uitgebreid op mijn lauweren gaan rusten evenzo op die berg geld die mij aan Dagobert doet denken. Alleen al die oneindige reeks aan nullen die voor de komma staan. Had ik geregeld contact met mijn beleggingsadviseurs, probeerde ik iedere keer de belastingdienst een stap of wat voor te zijn en zou ik zeker nalaten voor te komen in de Quote 500. Slapende rijk zou ik me houden. Mij er niet op voor laten staan. Hoewel…
 

dus speel ik mee in de Staatsloterij. Als een van die andere miljoenen die het totaal opbrengen voor die ene die met dat miljoen aan de loop gaat. Waar het lot letterlijk de loterij vertegenwoordigt. En waar de dag van gisteren voor de uitslag heeft gezorgd. Ik vandaag een blik wierp op mijn saldo overzicht en wederom de kous op mijn kop kreeg. Ik me daar manmoedig overheen heb gezet en de nieuwe ronde met verhoogde kansen afwacht. Een klein vermogen naar de Nederlandse Staat gebracht. En iedere keer weer die gespannen afwachting. Wat me doet denken aan de wijze waarop Readers Digest zich in het verleden met mij bezighield.
De bekende lekkermakerij. En ik daar ook vrolijk in mee ben gegaan. De eerste keer was het simpelweg een kwestie van terugsturen. Niet de fout maken om direct voor een abonnement te gaan door de juiste sticker te retourneren. Neen, geen belangstelling. Hunkerend uitkijken naar de post. En jawel, daar kwam weer een schrijven. De tweede ronde. De derde ronde. De vierde ronde en mij werd verzekerd dat mijn kansen stegen. Steeds minder mensen die meededen en steeds weer cijfers die aangaven dat ik nog steeds op koers lag. Voor het gemak sla ik een aantal rondes over. Bij de negende begon ik toch een beetje op een hond te lijken. Had niet door dat de hengel die mij werd voorgehouden steeds dezelfde lengte bedroeg en dat de worst aan geur begon in te boeten. Maar ik bleef die worst in het oog houden. Liep iedere keer naar dezelfde postbus en begon daar magische toeren uit te halen. Spoog op de envelop. Deed een zacht kwatje op de buitenkant. Begon aan een schietgebedje. Het hielp echter niets. Uiteindelijk heb ik opgegeven. Kreeg ook geen post meer. Maar was wel in de valkuil getrapt. Want ik heb eerlijk gedacht dat mijn kansen zouden stijgen als ik me toch opgaf voor dat abonnement. Zat daar simpelweg een jaar aan vast. Zoals ik ook met die Staatsloterij ben begonnen. Nu niet beter meer weet. En uitkijk naar een straatje. Ook nu weer komt naar voren dat het iedere keer andere straatjes zijn. Maar ik geef nu helemaal niet meer op. Ik ga voor een jubileum. Misschien wel voor 40 jaar. Verwacht echter nog heel weinig. Hooguit dat dit ergens geregistreerd staat. Ik mogelijk een bloemetje krijg thuisbezorgd. Al was het alleen maar vanwege de volhouderij.

 
Voor een lange tijd geleden kwam het blad Inzicht door de brievenbus. Iets wat verbonden werd aan Dijk & Duin & Bosch. Juist toen citeerde ik uit dat blad. Allerlei hotenmetoten die het tot manager hadden geschopt. Zeg maar een soort van sub-CEO’s. Helaas in de zorg dus dat schuift lang niet zoveel als bij een gemiddeld bedrijf dan wel bij een gemiddelde bank. De vraag van de interviewer geeft echter een behoorlijk invoelend vermogen weer. Namelijk het volgende.

WAT IS HET BESTE ADVIES DAT JE OOIT KREEG”

– Blijf bij het direct waarneembare hier en nu.
– Probeer het werk dat je doet altijd vanuit zijn context te zien.
– Verander jezelf, zodat je anderen ook kunt laten veranderen.
– Blijf zo authentiek mogelijk.
– Loop nooit te ver voor de troepen uit.
– “Als je geen oplossing hebt, heb je ook geen probleem.”  Dan betreft het een beperking waar je misschien mee   moet  leren omgaan. Je kan je energie dan weer sneller op iets anders richten.
– “Als je niet kan lachen moet je geen winkeltje beginnen” én “Zonder wrijving geen glans!”
– Eigenlijk heb ik mijzelf het beste advies gegeven: door de keuze te maken om in de zorg te gaan werken. Daarnaast  moet ik denken aan een directeur die mij jaren geleden de juiste vraag stelde: “Wil je je ontwikkelen als staffunctionaris of in de lijn.” Toen besefte ik dat dit “de lijn” moest zijn.

• Ik ben een manager in hart en nieren.

  
   

En die laatste opmerking vind ik, in een bepaald opzicht, behoorlijk pedant. Tenzij er sprake is van een diepgaand en verregaand inzicht. Indien het assessment dit als zodanig heeft uitgewezen. De creativiteit in een bepaald opzicht niet te lijden heeft gehad. Waarbij naast inzicht de diepere psychologie van de mens voldoende geschoold is. Voldoende onderwezen is. En de graduele verschillen die ieder mens typeert, nog steeds dat unieke van diezelfde mens weet te bewerkstelligen. Niet dat cliché van die mensenmens opgespeld gaat krijgen. Die dooddoener komt, wat mij betreft, de laatste tijd wel erg veelvuldig voorbij. CEO. Chief Executive Officer.
Vereniging ter bevordering van de netwerking en vriendschap van eigenaars-ondernemers.

 
Een vriendenkring. Een vorm van vriendschap waarbij onderliggende belangen mogelijk geen enkele rol meer spelen. Wat dan weer haaks kan komen staan op dat netwerken. Want een vriend van mij en daar de broer van heeft een kennis die weer is gelieerd aan die zakenman, gekoppeld aan de man die het hebben kan en daar dan weer de broer van. Mogelijk kan die ervoor zorgen dat… zijn telefoonnummer”! Ja, dat is wat lastig. Ook hij heeft een geheim nummer. Maar het kan geen kwaad als ik de lijn eens opengooi. Vanavond wordt wat lastig. Maar zaterdag tref ik hem op de golfbaan. ‘Jij golft ook”!’ ‘Wat is jouw handicap”‘ Spreken elkaar!