Den Haag weer eens…

” en dan nu, lief dagboek, sla ik deze bladzij dicht.

“Had ergens kunnen staan. En dan een heel eenvoudig sleuteltje om het slotje de magie van die ongekende inhoud mee te geven. Het geheim wat je niet deelt. Of in het verleden leerde delen.

Met Sandeman als het grote voorbeeld. Nu de wind enigszins is gaan liggen en ben ik op zoek gegaan naar de luwte, maar golven kennen nog een eigen ritme. Er is absoluut nog geen sprake dat de baren gaan bedaren. Toppen kennen nog een grote mate van schuimkragen.
Woest, wild bruisend zoeken zij zich een weg. En ik houd mij aan de reling vast. Van die schuit die zich tegen de wind in een weg baant. Waarbij het kielzog niet direct een zichtbaar spoor achterlaat maar zich mengt met het schuim der golven. Ik mij overgeef. En overgeef. Alsof ik de laatste stukken kots nog kwijt moet raken voordat het tot bedaren komt. Ik tot bedaren kom.” En mij kan richten op het straks. Van morgen.

Stond er ooit al eerder. Op een dag die als langste door het leven gaat. 21 juni. Twintig jaar geleden dat ik ceremoniemeester mocht spelen. Bij het huwelijk van mijn zus. Jan en Marjolijn die in Alkmaar in het huwelijk traden. Een geweldig feest bij Meereboer. In Oudorp ‘of all places.’ En de meiden waren mee. Marlies die ergens op een matrasje lag te slapen. Een quiz die een groot deel van de avond in beslag nam. Om Jan en Marjolijn wat beter te leren kennen. Of meer om hen in een bepaald zonnetje te zetten. Mogelijk een ietwat kwalijk zonnetje.
Vandaag begon de dag wat druilerig. De eerste dag van de zomer kenmerkte zich door regen. Ria en ik gingen een dagje uit. Wederom naar Den Haag. Wel of geen paraplu mee” Geen dus. En warempel het werd droog. De fiets gestald, de trein gepakt en niet veel later Den Haag Centraal. Droog. Wel grijs, maar dat valt bij droogte dan weer reuze mee. Wandelen. Naarmate de dag vordert, neemt niet alleen de temperatuur toe maar klaart het aan alle kanten op. Het lijkt verdomme Nederland wel. Het Buitenhof, Binnenhof, de Hofvijver, het gebouw van de Tweede Kamer. Waar Ria me attendeert op die poort waar de bezoeker doorheen dient te gaan. En op dat moment besef ik…

”
ik ben een ICD drager. Ga de donatie van de vereniging STIN morgen overmaken. Want zou ik door dat poortje zijn gegaan, grote kans dat ik dan in de problemen zou zijn geraakt. En dat, ja dat had ik me even niet gerealiseerd. Dus terug in mijn werkelijkheid. De stad verder in. De Passage gepasseerd. De Haagsche Bluf betreden. Het Panorama Mesdag opnieuw aanschouwt. Juist dan blijft het wonderbaarlijk dat dit 120 meter ronde schilderij nog steeds de toeschouwer weet te grijpen. Het duin waarop wij vertoefden, de meeuwen uit verborgen luidsprekers, de achtergebleven klompen, netten en de plukken helmgras. Met een beperkt aantal schilders in vier maanden tijd voltooit. Tegenwoordig bijna niet meer voor te stellen. Want waar tover je in een tijd van bezuinigingen zo’n imposant gebouw vandaan” Op welke manier naai je 1680 vierkante meter doek aan elkaar” Hoe krijg je een doorsnede van 35 meter zo ideaal dat je letterlijk op die blanke top der duinen terechtkomt” Hij flikte het. In 1881. Wij stonden erbij en keken ernaar. In 2011. Op 21 juni nota bene. Een dinsdag in Den Haag. Met van die andere onbegrijpelijke gebouwen. Dicht op en bij elkaar. Alsof ze allen aan datzelfde ziektebeeld lijden. Het beeld van dat onderscheid. Het individualisme. De ‘Bv IK’.

De ene na de andere forse bezuiniging verandert Nederland in een schraler land, maar nergens kraait het oproer. De verdeel-en-heers tactiek van het kabinet lijkt te slagen; iedereen komt op voor zijn eigen belang, maar van breed maatschappelijk protest is geen sprake.
Bevlogenheid is uit, de ‘bv IK’ is in.
We hebben het druk met onze eigen besognes, ook in ons werk, oordeelt Mient Jan Faber, de grote man achter de vredesdemonstraties in de jaren tachtig. “De samenleving is kleinburgerlijk geworden. Je hebt een visie nodig, een ideaal waar je voor staat en dat je kunt uitdragen. In plaats daarvan zijn we in onze stoel teruggezakt, omdat we geen gemeenschappelijke idealen meer hebben.”

Het gidsland is aan het veranderen in een in zichzelf gekeerde natie, waarin chauvinisme, conservatisme, populisme en zelfredzaamheid de overhand hebben gekregen. Vrijheid, vrede , hulp aan mensen die het minder getroffen hebben, daar kunnen we ons in de ogen van Faber niet echt meer druk over maken.
Een bericht uit de samenleving. Van afgelopen zaterdag. Toen was het nog lente. Nu is het zomer. Komkommers zijn kortgeleden nog doorgedraaid. Oor een resistente Colibacil. Door een Italiaans vogelpoepie. Op een aantal kiemplantjes. En de wereld in Den Haag bouwt door.

Is dat de vaart der volkeren…”!