een vondst

Woorden liet ik zomaar vallen. Vallen, op papier. En vroeg mij niet vaak af waar deze woorden hun oorsprong vonden. Want vanwaar zij kwamen en naarwaar zij gingen, ik ben de schrijver en niet meer dan dat. Daar had het in ieder geval wel wat van. De verbazing als zij mij weer eens permitteerde om de stomme invallen op een ander moment onder ogen te komen.
Hoe zou dat bij een vogel kunnen werken” Zou het wel bij een vogel werken” Of werkt die uitsluitend op instinct” Gewoon op het maast basale wat ik me kan voorstellen. Honger” Vissen! Dorstig” Zwemmen. Bewegen” Vliegen. Lopen desnoods. Gevaar” Vleugels gaan spreiden. Met enkele slagen heel hoog in de lucht. Het gevaar ver onder je gelaten. En de plaats om neer te strijken laat zich raden. Zee” Zand” Duinen” Een dak” Van een verwaarloosd industrieterrein” De stad” Geen enkel idee. Juist daar draait het om. Me een voorstelling maken. Van de dingen zoals ze zouden kunnen zijn. Of juist niet zo zijn.

Ik een keuze maak. Wel of niet op deze weg verder gaan. Of de plaatjes te laten voor wat ze zijn. Laat die het verhaal voor vandaag maar vertellen. De laatste dag van de lente en de zomer in het verschiet. De wind die zich meester maakt van mijn gedachten. De eb die de vloed probeert in te halen. De voorspelbaarheid. En toch ook weer dat niet verwachte. Slapend op een bank. Of wakend liggen dromen” Ontspannen en even van de wereld weg. Een meer dan vermoeiende wandeling in de benen. Of het denken aan alles wat achter je ligt. Geen reden om de toekomst in die gedachten te betrekken. Gewoon luchtledig in het nu. Een manier om de onkwetsbaarheid smoel te gaan geven. Als een onaanraakbare. Maar niet geheel. Want ik richtte mijn toestel.

”
Mogelijk dat er sprake is van een schuilen. Als er al sprake kan zijn van een schuilen. Want verschuilen is niet altijd nodig. Ervan uitgaande dat de kern altijd zuiver is. Dat die mens zo onaanraakbaar maakt. Onkwetsbaar als het ware. Slechts omstandigheden voor vertroebeling kunnen zorgen. Wat vaak niet zichtbaar is. Maar wel zichtbaar gemaakt kan worden. Een zichtbaar worden.
Het proces van vallen en opstaan. Van struikelen en proberen overeind te blijven. Van lichtzinnig tot zwaarmoedig en dit dan weer zichtbaar in gedrag. De hangende schouders. De gedoofde lichten. De flonkering die zich elders voltrekt. De plooien die steeds dieper trekken en groeven worden in een getaand gezicht. De grauwsluier waaronder zoveel verscholen raakt. En dan”
Dat moment waarop de schellen vallen. De zon krachtig tussen de kieren van het gordijn heen loert. Wacht tot het moment waarop een paar handen aan de rand gaat trekken. En dan met zo’n felheid oplicht dat het, voor even, alle kleuren in een wit licht te kijk zet. Waarbij contouren vervagen. Waarbij sprake is van een oogverblindend zwart en wit. Geen sprake is van enig grijs.” En juist het grijs de voorkeur krijgt.

Als die jutter in dat beeld. Strandvonder als rechtsgeldigheid. Simon Gutker. Een man die uitkijkt. Een man die ziet. Gelijk die meeuw de zee ervaart. Alleen…

beeld heeft van heel andere dingen. Een vondst doet. En dit dient te melden…