De scholen zijn weer begonnen…

En… lekker gewerkt”! Ontdekt dat adrenaline meer doet dan alleen maar wat hartversnelling teweeg brengen” Of de ademhaling wat versnelt” De oren wat meer doet spitsen” De ogen wat meer opent” Minder aanspraak doet op de darmen” Dat de spieren wat meer gespannen raken”
Sport staalt spieren. Lengte en ook kringspieren. Gladde en de dwarsgestreepte, mimische- en de haasspieren. Rollende en de stijve spieren, een massage die wonderen doet en een nagelaten opwarmronde een zweepslag tot gevolg kan hebben” Het klieven van de aangedane pees, de fibrillen die zich tot vezels weten te verenigen, de fascie die het geheel omhult en de nerveuze zenuwen die, door een bepaalde dosis van neurotransmitters te ontvangen, weet te reageren op de prikkel die van ergens ver weg die ene spier weet aan te spannen. Het ‘op Uw plaatsen, klaar…’ en een tweetal schoten een teleurstelling teweeg brengt” Adrenaline die in datzelfde moment wegvloeit, een beperkt aantal stappen, een talmende bocht tot gevolg hebbend.
 

Het moment waarop de actie, wederom, wordt voorbereid. Het publiek wat met ingehouden adem meegaat in de concentratie van het moment. Het gejuich wat klatert als slechts één schot door de lucht vibreert. En de spanning alleen maar lijkt toe te nemen. Waarop de krachten zich explosief manifesteren. Het geluid nog meer aanzwelt. De één de ander passeert, een derde een poging waagt en in een volgende bocht zich verstapt. Buiten de ideale lijn terechtkomt en kans loopt te worden gediskwalificeerd. Het ongeluk in het bekende hoekje. Het vergalopperen wat iedere keer voor die andere angst weet zorg te dragen. En zich zomaar voordoet. Tenminste ogenschijnlijk.
Lesgeven in de vorm van een wedstrijd. Lesgeven op een zodanige manier dat gezonde stress een deel van de energie opslokt. Een belangrijk deel van die energie. Mogelijk gepaard gaande met een lichte dan wel een zware vorm van hoofdpijn. Of misschien alleen maar last hebben van een zwaar hoofd. Om maar niet te spreken van de eerste indrukken. Want eerste indrukken kunnen soms een lang leven tegemoet zien. Niet altijd met opzet, maar gewoon omdat die eerste indruk bepalend is. Oordelen stapelen zich op en het bewijs laat zich iedere keer ook onderstrepen. Simpelweg omdat de mens nu eenmaal behept is met zijn ongekende mogelijkheden. En wat minder stilstaat bij zijn bekende mogelijkheden. Want die zijn zo vanzelfsprekend dat daar niet bij stil wordt gestaan. Stel dat je daar je tijd aan verdoet. Dat is, letterlijk, zonde energie.

 
Op de loer ligt nog zo’n ellendeling. De herhaling. Eigenlijk de constante herhaling. Weliswaar iedere keer in een iets ander jasje, maar dan nog. Het heeft wat weg van een colbert, waarbij het maatwerk voor immer zijn werk lijkt te hebben gedaan. Het patroon is, over het algemeen, voor een belangrijk deel voorspelbaar. De oefening blijft vruchten afwerpen. Gelijk een sporter.
Niet dat ik veel met sport opheb. De maandag bijlage van de krant, uitsluitend en alleen gewijd aan sport, wel doorblader om in ieder geval de indruk te wekken dat ik zaken globaal wel bijhoud. Om mee te kunnen praten indien zich discussies na het weer hebben voorgedaan. Want ook het weer houd ik niet bijzonder goed bij. Het liefst zou ik het weer en de gesteldheden achteraf willen beschouwen, opdat de dag nog iets uitdagends in petto kan hebben. Zodat je je er niet geheel op kunt prepareren. Iets van het seizoen in je achterhoofd dient te houden opdat regen en wind, een grauw wolkendek en een lachende zon kan gaan spelen met de verschillende gemoedstoestanden die mensen aan het weer kunnen gaan ontlenen.
Ja inderdaad, een koetjes en kalfjesverhaal. Praten over die gewone dingen. Niet over miljoenen die de gezondheidszorg tegemoet mag zien. Niet over die miljoenen die de basisscholen kunnen verwachten. Niet over die miljarden die Rutte & Co voor ons in petto hebben. Extra bezuinigen. De toekomst van Nederland staat op het spel. De toekomst van Europa staat op het spel. De toestand in de wereld staat al jaren ter discussie. En in die wereld leef ik. Leef jij! Leven wij!

 
Die toestand dient ons voorgehouden te worden. Blijvend voorgehouden te worden. En omdat dit geregeld lukt, zal het niet anders worden dan wat het was. Zuur en zoet. Zoetzuur. Bitter. Bitterzoet. Geen bitterballen, laat staan een bittergarnituur. Als dan Ton Voermans mij een uitnodiging toestuurt onder de noemer Koken & Kieken, denk ik daar het mijne van. Want ik blijf wat steken op die eerste dag. De scholen weer een aanvang nemen. En mijn voormalige collega’s deze woorden een beetje ter harte kunnen nemen. Als dat bekende hart. Maar houd ik het dit keer boven de riem!