stapel

Vaak is het een kwestie van het gemiddelde. Indien het gemiddelde een kwestie wordt, ontstaan geregeld problemen. Komt dat mirakelse 51/49 fenomeen om de hoek kijken. Bestaat er een grote kans dat niet iedereen tevreden kan worden gesteld. Kan het zelfs gebeuren dat de vlam de pan in schiet. Weliswaar ongewild, maar niet veel later staan de beide kampen als kemphanen tegenover elkaar. Worden woorden gewisseld waar de andere partij zich niet geheel in kan vinden. Wordt er gesproken in een vorm van wederwoord. Hetgeen nog steeds een eufemistische ondertoon veronderstelt. Tot dan gaat het nog redelijk wel. Maar opeens…
Ruzie. Een duidelijk verschil van mening. Het maken van een keuze in deze. Of het mogelijk onderkennen van een gegeven situatie. Woorden, waar later mogelijk spijt over kan worden betuigd. Excuses die openlijk worden gemaakt. Of een volledig terugtrekken in zichzelf. De wonden likken en niet veel later proberen de draad weer op te pakken. Of pas heel veel later mogelijk een totaal andere draad oppikken. Misschien het jezelf voor je kop slaan. Misschien dat ooit…
Ieder mens dat leeft kan zijn eigen verhaal vertellen… De vraag is echter of het ook eenieder gegeven is zijn of haar eigen verhaal te gaan vertellen, een ongekende ander deelgenoot te maken van zijn of haar ervaringen, herinneringen dan wel overdenkingen die veelal ongekend aan de ander voorbij kunnen gaan, blijft daarbij de vraag. Ieder mens kan daarin voor zichzelf de keuze maken dit ongekende deel simpelweg voor zichzelf te blijven houden vanuit de gedachte dat dit verhaal voor die ander niet zo van belang zal zijn dan dit voor de betrokkene is geweest…
Keuzes maken, je verplaatsen in een andere tijdsdimensie waarin keuzes minder vanzelfsprekend zijn dan ze op dit moment schijnbaar zijn gaan worden. Natuurlijk is er de mogelijkheid de dingen te laten voor wat ze waren, het verleden met een zekere eerbied te laten rusten in dat ongekende graf van de herinnering.
Wat zal de mensheid meer met mijn wetenswaardigheden kunnen doen dan daar stomweg kennis van te nemen, wat meewarig de schouder op te heffen en zijn of haar gedachten een eigen koers te laten varen. Wat heeft mij dan in vredesnaam bewogen om op deze wijze getuigenis af te gaan leggen omtrent een tijdperk waar ik toen op de een of andere manier deel van heb uitgemaakt”!
Fraude. Beticht worden van het sjoemelen met cijfers. Met onderzoekmethodieken. Met de natte vinger proberen stellingen en hypotheses op een ander plan te brengen. Hoe zal het hem die eerste keer zijn vergaan” Mogelijk kwam daar die spontane gedachte naar boven: de wereld wil besodemieterd worden. Zodra mijn naam onder een artikel staat neemt, eenieder, voetstoots aan dat het, wat betreft de bewijsvoering wel goed zit. Waar zitten mijn criticasters. Als ik, als simpel sociaal psychologisch wetenschapper zo in de weer kan gaan en dit tot het dertigvoudige kan herhalen, wie zitten er dan te slapen” Mijn mede wereldburgers” Of de mensen die gevoelig zijn voor status” Om over aanzien maar niet te reppen!
Wat gaat erop dit moment om in de geest van Diederik” Doet hij zijn achternaam eer aan” Ontbreekt mogelijk nog een woord” Gek”
Waar zal hij, op termijn, zijn troost uit kunnen gaan putten” Wens hem, voor dit moment, alle sterkte!