Tommy & Hugo

Velen wagen zich er niet aan om een winnend team te gaan veranderen. Veelal ook terecht. Nog vaker onterecht. Tenminste, indien de voorkeur naar verandering uitgaat. Het is vaak zo dat verandering van smaak doet eten. Neem nu bijvoorbeeld zuurkool. De variabelen doen zich al voor in de vorm van sauerkraut, bio zuurkool dan wel Hongaarse zuurkool. Maar alle schone buitenverpakkingen dragen veelal dezelfde naam. F. Kramer. Een zuurkoolfabriek die zich al tijden van diezelfde naam weet te bedienen. De grote hoeveelheden kool die al gistend, de naam aan die verpakte kool weten te hechten. De vaten waar het ooit mee aan de man werd gebracht behoren al tijden tot het verleden. Niets praktischer dan die plastieken verpakking die zich ook nog eens smaakvol laat bedrukken. Waar een ventje je met een grote grijns op zijn gezicht als het ware welkom heet. Waar tuindersgereedschap in de vorm van een spade de kolen deed groeien. Gelijk kinderen hun bladeren ooit verlieten. En waar, door het eten van diezelfde kool, het groeien voorspoedig blijft gaan. Daarnaast kun je je voor 0,85 eurocent geen buil aan zuurkool vallen. Tenminste, wanneer je er niet te gekke dingen mee gaat doen. Dat denk ik wanneer ik een forse hap door mijn maalderij laat gaan.

Maar het kan natuurlijk ook heel anders. Neem nu die zestig seconden van afgelopen maandag. Arie Bergwerff buigt zich over het verschijnsel herfstmode. Hij bladert te bladen door om zich daar eens ouderwets aan te gaan ergeren. Wordt bijkans tot tranen geroerd indien hij een verveeld in de lens van een camera kijkend jongmens ontwaart. Het jongmens gaat gekleed in een blazer van Tommy H. (349 euro) en een vest van Hugo B. (149,95). Een broek kon er voor deze prijzen waarschijnlijk niet meer vanaf, laat staan dat er nog sprake is van een paar schoenen. Een jas van Jeroen van Tuyl kost, schrik niet, 749 euro terwijl een jas met jeugdpuistjes (Acne) 890 euro moet gaan kosten. Bij mij gaat, op zo’n moment letterlijk het licht uit. Nog wat verder in dit blad wordt een ‘meiske’ aan het woord gelaten: “Ik heb lieve ouders. Behalve mijn telefoonrekening betalen ze al mijn rekeningen. Hoeveel ik uitgeef, hou ik niet bij. Als ik iets wil, koop ik het gewoon. Bij een grote aankoop denk ik wel eens: heb ik het echt nodig” Mijn vader vindt het soms ook wel genoeg. Maar ik heb ook nog een creditcard en een hele lieve vriend. Die kijk ik dan heel lief aan en dan krijg ik het vaak toch.”

Dan maakt Arie een sprong. Naar een vluchtelingenkamp op de grens tussen Kenia en Somalië waar de ene vluchteling tegen de ander zegt: ” ’t is eigenlijk te geef, een Hilfiger van 349 euro.” Occupy haalt, de laatste dagen, regelmatig de voorpagina. Zou het niet eens slim zijn om juist zo’n overdenking op het voorblad te plaatsen” Al was het alleen maar om bepaalde groepen in Nederland een hart onder de riem te steken. Of, en dat zal zich eerder voordoen, mogelijk de ogen wat uit te steken, dan wel de overweging meegeven ogen uit de kop te gaan schamen. De overvloed en de lat die, niet alleen verrekte hoog, maar ook goed is om nog meer aan toe te gaan voegen. Want schrijven doet, indien de ander akkoord gaat, niet direct zeer. Zo kan het gebeuren dat Duitsland opeens 55,5 miljard minder staatsschuld heeft, terwijl het bijkans failliete Ierland zijn schulden met 3,6 miljard ziet afnemen. Straks zal gaan blijken dat vele Grieken hun appeltjes hebben ondergebracht in Italië en dat Frankrijk nog een appel heeft te schillen met Duitsland. Gaan de Fransen over de Duitse grens eten (Sauerkraut mit Schinken) terwijl de Italianen een pizzaatje pakken in Frankrijk. Kan de Spaanse droge fuetworst in Nederland voor buikloop zorgen, vanwege ‘microbiologische afwijkingen’ die gevaarlijk kunnen zijn voor de gezondheid, wordt in IJsland een volgende balans opgemaakt. Het is af en toe een wonder dat de wereld onveranderd doordraait. Want waar mensen en complete werelddelen er alles aan doen om door te draaien, verandert de kosmos geen sikkepit aan die voorspelbare omwenteling: zoals Deelder ooit constateerde ‘de wereld draait door, en dat doet’ie al jaren…’