patrick & computer

er was eens… en op een dag… maar wacht eens… geen idee wat de reden hier nu weer voor is…. blijf proberen…of dat HELPt…”!
nog eens…
Er was eens… en op een dag… toen er opeens… wat niemand had verwacht…
kwam Patrick even langs. Nou even… liep wel weer wat uit de hand. Want het signaal was zo simpel: out of range! Niet meer en niet minder. Beeld” Geen idee. Geluid” Idem. Nieuw” Naar alle waarschijnlijkheid wel. In ieder geval een andere kast. Van wit naar zwart. Zoals het huidige denken in Nederland er steeds meer uit begint te zien. Zwart wit denken en dan niet direct aan drop. Of aan zwart/wit wat zich ooit in het cellofaan voordeed. En waar je je natte vinger zo lekker in weg kon stoppen. Dat zwart/wit. En niet zozeer dat andere.
Ben dus weer een heleboel kwijt. Een simpel drama in dat totale systeem. Heb het dit keer aan mezelf te danken. Had een back-up moeten maken. Teveel werk. Teveel het gemak gezocht. Er niet te lang bij stil gestaan. Zal een beroep op Richard gaan doen. Mogelijk dat die tovenaar in staat is om…

Loslaten. Ook zo’n heet item. Kan geen sambal tegenop. Zoals de sambal die ik wist toe te voegen aan die uienschotel. De noemer van Struik veronderstelt Hollandse hachee, de vraag of dit ook echt de eigengemaakte Hollandse hachee weet te evenaren” Lang niet! Want daar gaan nog andere ingrediënten in. In in en in uit. Uit en in. Voor wat betreft die eerder genoemde ingrediënten. De smaak wat grof, ben toch niet zo verfijnd. Tenminste, voor wat mijn smaak betreft. Misschien gaat dit wel op over het totaal van mijn zijn. Is delicaat niet aan mij besteed. Terwijl ik op andere momenten…
vandaag verschenen die momenten en verdwenen weer. Eigenlijk gebeurde er niet veel. Ja de kast verscheen en het werd nog spannend of de kast er wel in zou passen. De usb stekkertjes op de juiste plek kwamen. De favorieten van de een naar de ander waren te transporteren. En de mogelijkheid om op een groter toetsenbord weer te gaan typen. Het begin van de nieuwe maand in te gaan luiden. Dat lukt. Houdt het daarom ook kort. Want de wetenschap dat oefening kunst baart, laat de vraag naar de vader nog steeds in het ongewisse.

De zon breekt door. Het grijs verdwijnt. Voor even kleurt de lucht weer blauw. Maar vochtig wordt het even later. En vochtig blijft het weer wat later. Alsof dit afgesproken is. Voor de eerste dag van november. Een dag die zich juist door rust kan voordoen. Zich dan ook als zodanig voordoet. Door binnen te zitten. Door met die computers te stoeien. Door dingen te doen waardoor andere dingen een andere plaats krijgen. De woorden wat amechtig uit mijn grijze cellen komen. Ik er beter aan doe de dingen te laten voor wat ze zijn. Voor vandaag tenminste. Ik doe door al het andere te laten!