Kampioen

Natuurlijk zijn ze altijd welkom! Want als ik ergens om verlegen zit, schroom ik niet om mijn potenti”le hulpbronnen te raadplegen. Nu weet ik wel dat ook die hulpbronnen niet over een complete leegte aan tijd beschikken, zij veelal bezig zijn om de dagelijkse kost bij elkaar te schrapen dan wel te harken, de vergoeding die wordt uitgekeerd terwijl ze hun noeste arbeid blijven continueren, en desondanks veelal genoegen dienen te nemen met de stank, dan nog is het voor mij een voorrecht dat meer dan driehonderd gasten per maand tijd voor mij weten in te ruimen. Dank daarvoor! Besef dat door dit te weten ook het genoegen zich aan mijn kant schaart! Want zonder genoegen wordt het over het algemeen een kleurloos geheel. Vandaar dat ik me voor vandaag toch weer wat onmogelijke keuzes heb opgegeven. Dit keer door een artikel in de Kampioen. Het onvolprezen clubblad van de Algemene Nederlandse Wielrijders Bond. Waarin een oproep wordt gedaan. Die als volgt luidt:

In het maartnummer: Mijn Nederland.
Het enige land dat meer fietsen heeft dan inwoners. Waar de nationale specialiteit ‘kroket’ heet (liefst uit de muur) en waar hartstochtelijk wordt afgegeven op het weer, de files en de buurman. Wat is jouw Nederland” Upload voor 27 januari je foto op…

Ik nam een besluit! En besloot een drietal foto’s mee te laten dingen. Want je weet maar nooit wie juist in deze categorie mogelijk met de eer gaat strijken. Op welke foto’s dit keer mijn keus is gevallen” Twee plaatjes uit Utrecht en een plaatje uit Woudsend. Beide nu niet direct om de hoek, vanuit Alkmaar bekeken. Alkmaar, een onbeduidende vlek in het vergelijk met de rest van Nederland. Een stad met een verleden. Een stad met een historie. Een club dat deze stad vertegenwoordigt met een zekere trots. Zeker sinds gisteren. Eigenlijk ook een stad die vandaag moeilijk kapot kan gaan. Dit waarschijnlijk ook niet doet. Zeker niet nu de plaatsen waar de rolemmers zich dienen te vervoegen, zichtbaar zijn gemaakt. Tegenover huizen die niet meer in het bezit van een rolemmer zijn gesteld. Die hun afval in restcontainers kunnen storten. De zijbelading weer zoveel gemeentewerkers overbodig zal gaan maken. Waar op de grijze bakken stickers van Gemeentewege verschaft, duidelijkheid gaan bieden omtrent de afstanden. Die tussen de bakken geboden dient te worden. Voor de leek: 10 centimeter. En juist voor de mannen onder ons geldt de volgende vuistregel: juist, een vuist! Want mannen hebben nog steeds last van inschattingsfouten. Het zal niet de eerste keer zijn dat een gemiddeld vingerkootje voor ruim tien centimeter wordt aangezien…

En dan Jan. Meurs in dit geval. Het is dat Jan geregeld met een driedubbele tong spreekt (in dit geval niet alleen namens zichzelf maar ook met de tong van Ton en Erik), dat hij met de eindopdracht komt. ‘En er was licht…’ zowel letterlijk als in overdrachtelijke zin. Het hoeft geen betoog dat ik daar nu reeds mijn gedachten over laat gaan. Verder zal ik de deur voorlopig niet verder opentrappen als dat ik, rap als ik ben, ook nu weer een beroep doe op deze dan wel gene, aan de ander kant van dit medium. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat, met deze vrije keuze, ook andere foto’s alsnog uit het verleden zouden kunnen opstaan. Weet verder dat ik met smaak en genoegen dit keer naar gene zijde uitkijk en voil”, voor ik het besef en jij het weet…