U ter echt

Natuurlijk bekend in stad en ommeland. Beroemd tot in Alkmaar. Althans, in mijn ogen. Want het is toch niet iedere dag dat deze naam mijn ogen laat glinsteren. Het hooguit een traan kan zijn die daar wat blikkert. Of misschien wat blinkert. Ach, dat waren nog eens tijden. Dat waren nog eens dagen. Tenminste, zoals ik dat mij nu voorstel. Want stel je nu eens voor dat mijn vader zomaar die winkeldeur uit zou komen stappen. Stel je dan verder voor dat hij een Brandaris in zijn pijpje zou steken en een volgend niet nicotine haaltje zou gaan nemen. En dan opeens die grijns op zijn gezicht verschijnt. Als die kwajongen die nog geregeld in hem verscholen ging. Waarbij zijn ogen begonnen te glimmen. En die grijns zich verbreed tot zijn hele gezicht een grote openbaring teweeg brengt. En als er dan toch geopenbaard moet worden…

en dan die Dom. Zo magistraal ondanks het weer dat geen zonnestraal liet doorkomen. Hooguit een verdwaalde paraplu toestond niet veel later ergens een afvalbak van een schermpje te voorzien. En mensen uit Syri” die demonstreerden onder het toeziend oog van een tweetal dat de bereden politie vertegenwoordigde. Zij hielden zich wat afzijdig. Waren wel kleurrijk aanwezig. In tegenstelling tot de vlaggende demonstranten. Deze lieten zich slechts horen. En vroegen verder de aandacht van passerende demonstranten, die zich op het plaveisel lieten aanschouwen. Met daar diverse teksten bij. Die ik dit keer achterwege laat.

Een tosti bij Orloff. Een colaatje erbij en de regen die weer van zich laat zien. Want horen doe ik het dit keer niet. Daar is het niet alleen veel te gezellig, maar ook te rumoerig voor. Zo’n ouderwets caf” waar de toiletten zich boven bevinden. Traplopen op, wachten en dan weer traplopen neer.” De plas boven achterlatend en de gang om dan op tijd, droog, eerder beneden aan te komen. Gelukt! Tot mijn grote voldoening! Want ook dat hoort er een beetje bij.

Zoals wij vandaag wat door Utrecht doolden. Winkels in en wat winkels uit, Hoog Catharijne door en dan weer naar het centrum, en prikkels opdoen, heel veel prikkels opdoen. In zo’n uitgesproken stad ontkom je daar niet aan. Vandaar ook dat wij heel voldaan zijn teruggegaan. We lieten ons leiden door de stroom en stroomden met de stroom mee. Het zat ons mee en geenszins tegen. Ging alles maar van zo’n leien dakje als vandaag de stroom ons op het juiste spoor wist te houden. Stroom zeg je” Hoe dat zo”

Uw ‘stroom’ van po”zie voor de Nationale Gedichtendag. De Nationale Gedichtendag van 26 januari heeft dit jaar als thema ‘Stroom’. Het Noordhollands Dagblad wil daarom aanstaande donderdag gedichten van lezers publiceren. Stroom. Als bron van energie, van een rivier, gedachten en reacties. Alles kan en van alles zou mogelijk gaan kunnen. Zou zomaar kunnen dat van alles begint te stromen, een overvloed aan gedachten zich van mij meester maakt en ik niet weet hoe dit geheel te kanaliseren. Hetgeen gegeven wordt liegt er ook niet om: Het stroomt, het stroomt, het staat nooit stil. Een Tabula Rasa wat aan Panta Rhei doet denken. Als dan Bram Vermeulen nog ergens een steen verlegt…