Manie en nog wat…

M. Vasalis. Mevrouw Margaretha Droogleever Fortuin – Leenmans. Haar volledige naam. Kinderpsychiater. In haar tijd vooruitstrevend. Iemand die, gelijk een Anna Enquist, mogelijk door een vergelijkbare achtergrond (psychoanalitica) zich richten op het zijn van afwijkenden. Mensen die, op de een of andere manier, knopen in hun binnenste ontwikkelden en niet in staat waren deze Gordiaanse knopen te ontrafelen. Mogelijk niet eens in staat waren die knopen door te hakken. Zich misschien niet eens van die knopen bewust waren. Want ook Leo citeert een gedicht van M. Vasalis. Het zal je niet bevreemden wanneer deze tekst je bekend voorkomt.
De idioot in het bad.
Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in demat,
leelijk en onbeholpen aan zusters armen gebogen,
gaat elke week de idioot naar ’t bad.
De damp, die van het water slaat
maakt hem geruster, witte stoom…
En bij elk kleedingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.
De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.
Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleeke beenen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.
Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.
En elke keer, dat hij uit ’t bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.
En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.
M. Vasalis in: Parken en woestijnen.

Daarbij vergeleken vallen mijn woorden in het niet. Toch wil ik je deze niet onthouden. Omdat dit ooit in mij opborrelde. Welde als het ware. En ik tegelijkertijd de ontdekking deed dat mijn pennevruchten niet veelmeer dan een ampel pogen waren. Mij de insteek: ‘niet geschoten is per definitie mis enigszins aan een ‘leitmotiv’ deden denken. een beeld schetsen met woorden. Neen,dat kan ik beter overlaten aan John. Was het alleen maar vanwege de foto die een chaotisch beeld van het werk van John schetst… Waarvan ik weet dat ik hem daarmee geen recht doe. Eerder krom…

Manie.
Duizend dingen malen door de mallemolen van het lot
ijlen duizenden gedachten verbrijzelen zijn kop
dreigt uit elkaar te barsten,
breekt zijn mond, vliegt zijn ziel
en zaligheid van hak naar tak
van dwang naar drang zijn geest verrijkt
de wereld nieuwe woorden putten uit zijn hart:
in een wonderwereld van
ZIJN
klaart zijn gezicht
ruimt het licht
onwezenlijk dicht.
Gedachteloos roert het lepeltje de thee rond.