Tulpenland

Heenwerkend valt veelal minder voorspelbaar uit dan terugwerkend. Wanneer sprake is van dit laatste, is het opvallend dat, met andere ogen gekeken gaat worden. Indien je aan de vooravond staat van een gebeuren wat nog dient plaats te gaan vinden, zijn het mogelijke voorspellingen die met velerlei gedachtegangen aan de loop gaan. Als ooit in het verleden. Dit keer een nogal kort verleden. Neem nu vorige week maandag. Wij kwamen op de braderie in Groet te verkeren, geresideerd rond het daar al eeuwen staande Witte Kerkje. Gelegen op een terp en mogelijk ontdaan van graven uit het verleden. Althans, er viel geen zerk te bespeuren. Juist daar werd ons een voorstelling aangeboden. Door het reeds eerder genoemde gezelschap ‘Projekt Kontrol’. Ons stond toen dat tragisch sprookje ‘Water & Vuur’ te wachten. Met een drietal showtijden. Maar allereerst was daar die braderie. Ieder zichzelf respecterend dorp dan wel gehucht gaat er prat op zomers een braderie te houden. Zo is ‘De nacht van Kolhorn’ al een jarenlang begrip. De braderie van Egmond (aan Zee!) laat menige andere braderiegemeente ver achter zich. Dat de noemer braderie een andere lading dekt dan een simpele markt, spreekt voor zich. Laat ik niet afdwalen. Me beperken tot de eerder genoemde terugwerking. Want terugwerken is wat ik me voor de aankomende tijd voorstel. Simpelweg om redenen die nu nog onder de paraplu van heenwerken schuil gaan…

neem nu bijvoorbeeld ooit die tulpenmanie. Roel van Leeuwen schreef daarover in de rubriek overzomeren en wij spoedden ons daarheen. Naar Tulpenland. En mochten ons verwonderen, wat mensenhanden en creativiteit tot ongekende resultaten had geleid. Grachtenpanden en gewichten die hun goud waard waren. De geschiedenis van de tulp en de mogelijke oorsprong ergens in dat verre Azie. Wat sultans voor waarde aan deze eenvoudige bol wisten te hechten. En wat de voedingswaarde van diezelfde bol in de hongerwinter van 1944 naar voren bracht. Via kronkelpaden en kinderen kruipend door een gangenstelsel, komt letterlijk, de geschiedenis van de tulp tot leven. Tulpenmanie die, volgens de eerder genoemde berichtgever, ooit garant heeft gestaan voor de eerste beschreven beurscrisis in de geschiedenis. Waar Nina Brink zich waarschijnlijk aan heeft mogen spiegelen en waarbij Facebook waarschijnlijk de volgende zeepbel zal gaan worden.

De Gouden Eeuw. Zichtbaar gemaakt in de kop van Noord-Holland. In Sint Maartensvlotbrug, een van de zeven vlotbruggen die dit kanaal rijk is. De tulp, ooit een statussymbool. Gelijk tegenwoordig een Ferrari dan wel een Bugatti voor de kramen langs kan gaan. Daar begon ik mee. Te memoreren aan de braderie die dit jaar her en der opgeld doet. Het hoeft dan ook geen nader betoog dan dat ik me realiseer weer terug te zijn in Alkmaar. En dat ‘Wij in Noord-Holland’ nog steeds in de Grote Kerk te Alkmaar zichtbaar is. Hetgeen, tussen de ongesteldheden van de afgelopen dagen de mogelijkheid biedt de dag, voor een deel, droog door te komen. En dan na afloop een Texels Biertje op het terras van de ‘Bonte Bengel’ tot je nemen… je zou zowaar gaan denken dat Alkmaar, als vakantiestad, meer te bieden heeft dan simpelweg een Kaasmarkt…

Morgen even stilstaan bij Hal 25. Tenslotte vraagt mijn gemeente ook enige aandacht, gezien het gegeven dat:

‘Indien het Ghemeen U roept, besorght het als Uw eigen’ 

nog steeds op het gemeentehuis prijkt. En wie ben ik daar geen gevolg aan te gaan geven…”!

Wik