deportiert / ermordert

Dinsdag eenendertig juli tweeduizendtwaalf. Tweeduizend en twaalf. Niet voor te stellen dat in die afgelopen tijd zo het een en ander heeft plaatsgevonden. Waarbij hooguit ’topics’ de annalen hebben gehaald en al het volk dat onder de noemer ‘mensheid’ de aardkloot heeft bevolkt, voor een deel op vreedzame wijze, voor een ander deel door oorlog en geweld, geen directe sporen heeft nagelaten. Mogelijk ooit door verhalen, herinneringen en door het verscheiden van de laatste die deze herinneringen nog kon vertolken, alsnog in de schaduwen der tijd zijn verdwenen. Een soort van ‘passe definitive’ waarbij deze omschrijving een eigen leven naar voren tracht te brengen. Maar daar houd ik van. Daar ben ik toch wel grotelijk content mee. Ondanks dat het soms wat begrotelijk kan zijn voor hen die daar aanstoot aan nemen. Hoewel…

Hou houd je zaken levendig” Hoe houd je zaken, die de diepe schaduw van een verleden vertolken, dat een dag als vandaag onder de neuzen van de mensheid die op dit moment diezelfde aardkloot nog steeds bevolken” Door, op een gepaste wijze, mensen op die duistere geschiedenis te attenderen. Hen dat verleden letterlijk voor ogen te houden en in figuurlijke zin onder de neus te wrijven. De gehaaste man of vrouw zal dar niet direct aandacht aan gaan besteden. De toerist, duidelijk over een zee van tijd beschikkend, kan zich permitteren daar juist wel die aandacht aan te gaan besteden. Zoals ik deed in Neuwied, een stad ten noorden van Koblenz. En dan praat ik over Duitsland. Een land wat vele jaren links van ons bleef liggen, indien wij de neus naar het zuiden richtten. Belgie en Frankrijk, welke landen veel minder beladen waren, dan het Duitsland waar we wel doorheen moesten om naar Denemarken dan wel Zweden te gaan, maar waar wij van dachten dat we juist daar minder te zoeken zouden hebben. Een meer dan volwassen vergissing, blijkt nu na een tweetal keren in Duitsland vertoefd te hebben.

Duitsland waar wij het grootste deel van de afgelopen maand aan de Rijn doorbrachten, nabij de plaats Boppard, hetgeen zich ten zuiden van dat eerder genoemde Koblenz bevindt. Een camping die zich in een bocht van de Rijn bevindt en waar ieder jaar, nadat deze rivier weer buiten zijn oevers is getreden, een grote schoonmaak plaatsvindt en het geheel opnieuw ‘gestrichen wird.’ Waar de gasten dus ieder jaar weer op een ‘funkelnagesneues’ restaurant worden getracteerd. En waar wij zo’n zestien jaar geleden ook al een aantal keren hadden gekampeerd, de champignons in knoflookboter nog steeds op de menukaart staan en waar de ‘gulashsuppe’ niet onder de tand des tijds heeft geleden. Waar wij, door de ritten die wij door het overweldigende gebied mochten maken,ons iedere keer opnieuw wisten te verrassen. En waar de ‘LinksRheinische’ dit keer zijn of har opwachting mocht maken. Over dat deel van Duitsland hoop ik nog het een en ander te laten zien dan wel te spreken, maar eindig in nu met een drietal koperen beelden van dat bekende Duitse verleden. Deportiert en Ermordert. Waarna de plaats van de dood wordt genoemd. De genoemde data simpelweg dat tijdvak van leven aangeeft. Van een leven aangeeft. Het leven van een mens, een naam die in dit straatbeeld terecht om aandacht vraagt. Een moment om even bij stil te staan. Te denken. Te herdenken desnoods. En wat ik, op mijn beurt, mocht vereeuwigen. Om het naar hier mee te nemen. Om daar nu aandacht aan te besteden. Om daar, op mijn beurt misschien ooit…